21 ขวบบบ+3Com4Major2012

    กว่าจะได้มาเขียนวันเกิด อ๊ากก ปีนี้ไม่ว่างเลยจริงๆ ตามจริงก็พูดตรงๆเลยว่าทำงานจนลืมวันเกิด TT เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยน่ะเนี่ย ถ้าถามทำไมเหรอครับ เป็นเพราะต้องเตรียมงาน 3Com4Major ที่ภาคคอมเรา (CoE) เป็นเจ้าภาพ ผมต้องเตรียมงานเองหมดเพราะเป็นหัวหลักของงาน ทำเอาเหนื่อยเลย แต่มันก็คุ้มค่าแฮะ เป็นของขวัญวันเกิดให้ตัวเองเป็นอย่างดีเลย ก็เลยเอาภาพมาฝากให้ชมกันน

   

ปล.3Com4Major2012 นี้ต้องขอขอบคุณเพื่อนบางคนที่ลงเรือลำเดียวกันแล้วพายไปถึงฝั่งด้วยกัน ถึงมันจะไม่ได้ดีมากที่สุด แต่มันก็ทำให้รู้ว่าถึงคนในเรือจะน้อยลง แต่สุดท้ายถ้าเรามุ่งมั่นและตั้งใจ มันก็ไปถึงฝั่งจนได้ ถึงจะช้าหน่อยก็ตาม
ปล.ของคุณเพื่อนๆที่มาเม้นวันเกิดด้วยคับ :D
Thx.SMS จอย+อาร์ม(แก่) Thx.Twitter.พี่เอ็ม
ThxFB. Arm Patiphat, Nattawee Puengbankoh,อนุกูล ชูติการ,BooKz Kawin,Fareeda Butlam ,Nattaporn Suttishe,Chainarong Chamchanta ,June Supanun,LuciferKza Lastbreathe,ธัชภูมิ ชูสง่า,Nakarn Ice,Vongola Porshe,ผัดไท กุ้งสด ,บิวจิ โซมัช ,BoSs Gag,Pui Nongnut,Kwan Nutnicha,Krit Jantana,นริศราวัลณ์ แก้วนพรัตน์ ,Ekanit Zow Sunsuwan,PangPoon Supawinee Maknuan ,ชิตพล ชุมภูทอง,Woragorn Kheawjeen ,รัฐพงศ์ ยงตระกูล,G'Kibzii Chalala,Gear Na Kub ,MooJin จิ่นจิ๊น,Momay Mvsk,Momay Mvsk,Benzii Hernandez,KlonGtip Suthunya Panich,KlonGtip Suthunya Panich,Toto'z Snow,Um Anusornpakdee,ชนกภัทร เตชะวันโต ,Spencer Anniie Octera ,Sivakorn Phuksapakdeewong,Channarong Pachuenjai ,Gunniiez de Rossi,Phiphu New,Natnaree Eardprapan,Natnaree Eardprapan,Bank Bryant,Wanthalee Chaowanawuth,Khrongkhwan Thammatinna ,Janyaporn Panmueng,Pongcharoen Saraveg,Apisit Daowieng,Kridtanai Chantanaluck,Nowwy Siyanon,Tor Boonnum ,Gunz Apostophy ,MmRefresh Lowsi,Palm Sakarin,Palm Sakarin,หลินฮุ้ย Atisup ,ดับเบิ้ลยู ยูที ,Dezeed Vaseflower ,GuLp Intelligence,อามมี่ นายเหมืองทอง,หวู จื้อทาว,Best Trirat,ตอ เต้ย ตุ๊ย นุ๊ย ,Rakpracha Intania G E ,Nattarat Octera Gayapun,Pol Classic,Ann Kanjapat,Pattanachai Sotarat,Satjawat Krodtem ,อย่าลังแกคนที่ไม่มีคัย ด้วยคำว่ารัก ,Tong' Single ,นัสรุลเลาะห์ เจ๊ะยะหลี ,Nattapong Sansern,Amonrat Nokrurak,Tanon Sirisuk ,Piyapong Thongpang,Tatpon Dad-Moo Phioondee,Kiratik Pt TsRaito,Kiratik Pt TsRaito ,Sopon Phiphatthanamaitree ,Poldet Assanangkornchai ,Smart Chong Bua,อัจฉรา รัตนจรณะ ,Tor Chp,จุ๊บ ปา จุ๊บ ,Porplatagom Sitaphong,Chanit Mechanical ,Kamolwan Mook Sangthong,Kittiphan Benz ,Nita Chitmanee,Plaisawat At TrippleTong ,Plaisawat At TrippleTong ,โลมาน้อย หมูตอน,Bas BlackHeart,Paremwadee Yanwhicharaporn,ป่อ ป๊อ,Memory OfFrequency ,Ton Tirapalika,ชน-บุรี หาดใหญ่ ,NangRai Paey ,Pinky'z Pedigree,Baitong Haruethaiworakul ,Nan Patamaporn,A-Ru Kub ,A-Ru Kub ,BlizzeraaTlz Destroyslayer,Daisy Day,Teerajet Chumrunworakiat,Thanwa Nooploy,Wanmai Srisuwanno ,ประสาสน์ แก่นกระจ่าง,Suttirak Thongngom ,Suttirak Thongngom ,Queenzii Lluvia,Partya Sitaphong,Nattapol Rattanajinda,Kaew Phuket,Phueng Nattida Kaewmak ,ระยะเย็นชา เกิด ขึ้นมาไม่รู้ตัว ,Kachin Pathomponpitak,Mechuk Muk Tanya,Onuma Onrutee,Onuma Onrutee,Josh Loso,Pang Care,Aom Amm,Supanatarm Tonpisan,Jang AveSp,Kuang Ronnakrit,Ext PleuG'z,Sumethat Sawitchako,Nutalways Pazzo,Areeyo Yungist,Kat Rusnee Buena,ลูกเกดดด เด็กหญิงเชื่อคนง่ายดายยย,ปลาทู นึ่ง,Cinteraz Toon,Channarong Pachuenjai,อยู่อาน แซ่สี่,Happy Time,LeLo Yuiiz,Kanoknard Seawpakorn,วรากร วิเศษสินธุ์,Rakjang Narak,ธนพร ส่งศรี,Kiat Pheng-in,Nathapoj Prommul,Nawakan Ubon,อีฟ คร๊าบบ,ปิยวัฒน์ มณีนวล,OAo Alaiz,Sippaphas Swaroj,Rambo Boo,Rambo Boo

I'm Winner Website Special Awards from Google + Android Workshop

    ในเดือนที่แล้ว ผมก็ได้มีโอกาสส่ง Website เข้าประกวด ในกิจกรรม กิจกรรม Google Sites Challenge จากนั้นก็ลืมว่าเคยส่งประกวด อิอิ จนในที่สุดผมก็ได้รับเมลล์จาก (GSAth) ผลการประกวดก็ออกมาแว๊ววว และแล้วก็ได้รับรางวัล ดีใจโว้ยยย ได้รับเงินรางวัล 150$ (4,500 B) แต่เขาบอกให้เบิกได้เฉพาะค่า Pizza เท่านั้น เซ็งเป็นเบยย กะว่าจะเอาตังไปสะสมซื้อ ipad ซะหน่อยย TT

ส่วนด้านล่างเป็นผลงานที่ผมทำครับ :) https://sites.google.com/site/psubgclub/

ส่วนเงินที่ได้จากรางวัลก็คุยกับอั้ม (Google Student Ambassador PSU) ว่าจะเป็นค่าอาหารอบรมเพื่อนที่มาเข้าร่วม Android Workshop ที่จัดขึ้นมาในระหว่างวันที่ 3-4 มีนาคม 2556 ที่ห้องแลปคอมภาควิชาฯ

อันนี้คือรายละเอียดครับ เผื่อปีหน้ามี จะได้เตรียมตัวกันก่อนน

อย่าพลาดเด็ดขาด!! กับกิจกรรมดีๆ ที่มีรางวัลมูลค่าสูงสุดถึง 500 USD!!

           ง่ายๆ เพียงแค่สร้าง Google Sites ให้กับกลุ่ม หรือ ชมรมในมหาวิทยาลัยของเพื่อนๆ ให้เจ๋ง พิเศษและโดดเด่นกว่าใคร พร้อมลุ้นรับรางวัลใหญ่ เงินรางวัลมูลค่า 500 ดอลล่าร์สหรัฐ ไปสมทบทุนของชมรมของเพื่อนๆได้เลย  รวมถึงยังได้มีโอกาสเข้าร่วมปาร์ตี้แบบเก๋ๆ กับเหล่า Google Student Ambassador ประจำมหาวิทยาลัยของเพื่อนๆ กันแบบฟรีๆ

เข้าไปศึกษาและทดลองใช้ Google Sites ฟรีๆ ได้ที่ https://sites.google.com/

และสามารถศึกษารายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับ Google Site ที่นี่

Google Sites Challenge คืออะไร ？

   Google Sites Challenge คือ โครงการประกวดเว็บไซต์ เพื่อให้นักศึกษาไทย ได้เรียนรู้วิธีการใช้ของ Google Sites สัมผัสประสบการณ์ใหม่ในการสร้างเว็บไซต์ที่ง่ายดาย และใช้ให้ประโยชน์ต่อการทำงานในสโมสรหรือชมรม

จะเข้าร่วม Google Sites Challenge  ได้อย่างไร？

เพียงแค่คุณเป็นชมรม สโมสร หรือกลุ่มองค์กรนักศึกษา เพียงสร้างเว็บไซต์ชมรมโดยใช้ Google Sites และส่งลิงค์เว็บไซต์กลับมาที่เรา here เว็บไหนโดนใจสุด รับไปเลย เงิน 500 ดอลล่าร์สหรัฐ หรือกว่า 15,000 บาท สำหรับทำเสื้อ แจ็คเก็ต หรือยูนิฟอร์มให้สมาชิกชมรม ！

เรายังมีรางวัลอื่นอีกเพียบ ！

1) Usability Award – เน้นเป็นประโยชน์ต่อผู้ใช้
2) People’s Choice Award – สำหรับผู้ที่ได้รับโหวตสูงสุด
3) Innovative usage of Google Sites Award
ที่สำคัญ ทุกชมรมที่ได้รางวัล จะได้เข้าร่วมงานปาร์ตี้และรับประทานอาหารมื้อพิเศษจาก Google Student Ambassador Thailand 
**ทุกชมรมที่ส่งไซต์เข้าประกวด จะได้รับชุดกิฟต์เซตพิเศษจาก Google

ผู้เข้่าร่วมกิจกรรมจะต้องเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยดังต่อไปนี้เท่านั้น

• Assumption University
• Burapha University
• Chiang Mai Rajabhat University
• Chiang Mai University
• Chulalongkorn University
• Kasetsart University
• Khon Kaen University
• King Mongkut’s Institute of Technology Ladkrabang
• King Mongkut’s University of Technology Thonburi
• King Mongkut’s University of Technology North Bangkok
• Mahidol University
• Prince of Songkla University
• Srinakharinwirot University
• Sripatum University
• Thammasat University
• Ubon Ratchathani University

ขอบคุณมาก เพื่อนเต้ :)

         ในที่สุดหลังจากนั่งเซ็งๆ ผ่านเวลาไปวันๆ ก็มีเพื่อนรักทักมาก แล้วมาคุยด้วยในสิ่งที่ผมคิดไม่ถึงและพลาดมาอย่างมาก ซึ่งมันเป็นสิ่งที่สำคัญมาก  ผมคิดกับตัวเองว่าผมมองมันพลาดไปได้ยังไงน่ะ ทั้งๆที่เราเจอมาก่อนหน้านี้ครั้งนึงแล้ว
       ตอนนี้ผมกำลังทำโครงการนึง โครงการใหญ่มากครับะ เงินเป็นแสนๆ แต่เชื่อไหมครับ มีคนทำงานแค่สองคน คนนึงคือผม และอีกคนนึงคือเพื่อนผมที่ผมบังคับมันให้เป็นประธาน (ทั้งที่มันไม่อยากเป็น และมันอยากให้ผมเป็นมาก) เหตุเกิดขึ้นเพราะเพื่อนผมนัดประชุมงาน แต่คนมีน้อยมาก จนไม่สามารถจัดการแจกแจงงานให้ใครได้เลย ทำให้ผมและเพื่อมผม ต้องดำเนินการเองหมด ตั้งแต่ติดต่อสถานที่ อุปกรณ์ จนคอยแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นมาไม่หยุดไม่หย่อย ในที่สุดเพื่อนผมท้อใจและเลิกที่จะทำล่ะ จนผมจะเริ่มคิดเหมือนมันเข้าไปทุกที
      แต่วันนี้เพื่อนที่ให้แง่ดีประจำภาคมาโปรด เบิกเนตรผมให้สว่าง 5555 มาถึงคุยๆกัน ยิงคำถามแรกมา "กำลังมีปัญหาเรื่องกำลังคนสินะ" โอ้แม่จ้าวว เมิงรู้ได้งัย จากนั้นคุยปรับความเข้าใจกันยาว สรุปตามนี้เบย ขี้เกียจสาธยายล่ะ - -
      1.แต่ละคนมีหน้าที่ "ไม่ชัดเจน"
      2.จ้างด้วยเงิน เมิงอาจได้แค่งาน แต่ถ้าอยากให้อยู่ด้วยกันนานๆ มันต้องจ้างด้วยใจ
      3.งานไหนที่ตัวเองควรทำหรืองานไหน ไม่ควรทำด้วยตัวเอง ?
      4.บางงานต้องยอมให้เส็ดช้าหน่อย เพื่อให้ทุกคนได้ทำงาน พอทุกคนร่วมกันทำ ทุกคนจะรู้ว่างานถึงไหนแล้วทุกคนจะตามทัน
      5.ต้องให้คนที่เป็นลูกมืองคิดว่างานที่เค้าทำสำคัญ ถ้าขาดเค้า งานไม่เดินน บางทีต้องปล่อยตายบ้าง ถ้ามีคนทำแทนอยู่แล้ว แล้วแบบนี้ คนที่รับผิดชอบหน้าที่นั้นจะคิดว่าตัวเองทำงานที่สำคัญอยู่ได้งัย?
     6.ถ้าไม่มาตามที่มอบหมายก้อต้องตามเลย อย่าไปกลัวเรื่องโกด งานก้องาน
     7.ตอนกำหนด ก้อมองคนให้เหมาะกับงานละกัน
     8.ทำงานอย่าใช้อารมณ์โดยเฉพาะคนเป็นเฮด
     สุดท้ายที่เป็นคำพูดที่จี้ใจผมมากที่สุดเลยคือ "เรื่องการทำงานเป็นทีม ต้องกระจาย ไม่ใช่กระจุก ต้องไปพร้อมๆ กัน แล้วทุกคนจะช่วยเมิง ช้าหน่อย แต่ก้อมั่นคง ดีกว่าเร็วแต่โดดเดี่ยวนะ" บอกได้คำเดียว มันเจ็บจุงเบยยย

         ถามว่าเพลงเข้าไหมกับเรื่องนี้ ตอบได้ทันทีว่า ไม่เข้าเลยย 555 แต่ก็อยากโพสนิ ใครจะทำไม อิอิ  สิ่งที่เพื่อนผมพูดมาวันนี้ ผมกลับมามองตัวเองว่ามันใช่หรือป่าว แต่พูดได้อย่างเดียวคือ มันใช่ว่ะ บางข้อเราไม่ได้ทำมันจริงๆ และก็เป็นงานที่สองแล้วที่ผมรู้สึกแบบนี้
         และผมก็อีกครั้งที่ถามตัวเอง ตกลงว่าที่ผมทำไปทั้งหมดเอง ผมอยากให้มันออกมาดีหรือหรือแค่ทำเพราะไม่มีใครทำ ...  ...  ... ในที่สุดผมก็ได้คำตอบที่ผมคิดว่าใช่ล่ะ  หลังจากนี้ผมคงต้องเอาแนวทางที่เพื่อนพูดเอามาทำ  ยังงัยก็ขอบคุณมากสำหรับสิ่งดีๆที่แชร์กัน :)

ปล.ผมเห็นเพื่อนเอกตั้งเตตัสคมๆ เลยอยากให้อ่านกัน "ผมเคยถามคนๆนึงว่า "ถ้าผมทำแบบนี้แล้วเค้ารู้สึกยังไง" เค้าเลยตอบคำถามด้วยคำถามว่า "แล้วถ้าเค้าทำบ้างละ ผมรู้สึกยังไง" บางคนมักใช้ความคิดมากกว่าความรู้สึก ผมว่าทั้งสองอย่างมันควรอยู่ในระดับที่พอดีกัน คนเรามักมองข้ามผ่านความรู้สึกที่มีให้กัน เพราะบางครั้งผมมองว่า ความคิด ไม่สามารถที่จะแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง แต่ต้องลองใช้ความรู้สึกดูบ้าง หยุดนิ่งสักพักให้ได้คิด ให้ได้ยินหัวใจที่ยังคงเต้นอยู่ตลอดเวลา มองไปรอบข้างๆ กับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น และมองย้อนผ่านคืนวันเวลา กับความรู้สึกที่ผ่านมา และคงไม่ผิดถ้าวันนี้ผมจะทำสิ่งเหล่านั้นบ้าง...เรื่องเล็กน้อย แต่มันอาจสำคัญกับใครบางคน"

New Year 2013 Snake

           โย่วว ในที่สุดปีใหม่ก็มาถึง ดีน่ะที่พอมีเวลามาเขียนได้ ตามจริงก่อนจะปีใหม่ ผมได้ตั้งเป้าหมายในชีวิตไว้อย่างนึงด้วย ว่าจะเขียน Blog เก่าๆที่อยู่ในฉบับร่างให้หมด แต่พอเอาเข้าจริงกดเข้ามาจะเขียนต่อทีไรกลับขี้เกียจกซะงั้น หรือไม่ก็จะเขียนเอาจริงเอาจังก็ตอนเวลาสำคัญอย่างนั้น เช่น ใกล้สอบ พูดแล้วยังปวดตับตัวเองอยู่เลย
          ปีใหม่ปีนี้ก็กลับบ้านมาหาปู่ย่า และพ่อแม่ ทุกๆปี แต่ปีนี้พิเศษตรงที่ว่า  มีครอบครัวของลุงมาด้วย เดินทางมาไกลเลย แต่ผมก็ไม่ได้ไปไหนอะไรมากมายหรอก เพราะติดตรงที่ว่า ปีนี้ฝนตกช่วงปีใหม่และผมนอนไม่ตื่น TT

บ้านปู่ย่า ถ่ายรูปกับย่า

บ้านปู่ย่า ถ่ายกับครอบครัวลุง

         สุดท้ายก็ขอบคุณคนที่อวยพรมาทุกๆคนน่ะครับ ทั้ง SMS Chat Facebook แล้ว Line เยอะมากมายทีเดียวถึงจะน้อยกว่าทุกๆปีก็เหอะ TT 55555
        ส่ง SMS฿Line เพื่อนม.ปลายมี แม็กแอล กลอง จอย จา เบญ  ส่วนเพื่อนในกรุ๊ป R ก็มีแป้ง พงศ์ กวิน ก็อต ก็อฟ ภา ฟาง นายเจ (เจไหนฟร่ะ 555) แล้วก็มีอีสองเบอร์ที่ไม่ได้เซฟเบอร์ไว้

ปล1. ถึงจะได้น้อยในปีนี้ แต่ผมก็อยากจะรู้ ว่าถ้าผมไม่ส่ง SMS หรือ Face ไปก่อน ใครจะมาเม้นเราป่าว สุดท้ายก็มีแฮะ คนที่ยังคิดถึงเรา อิอิ
ปล.2. รู้สึกว่าไร้สาระมาก ไม่มีอะไรเลย เอาเป็นว่าใครอ่านจบก็ขอบคุณล่ะกันคับ ><

ผ่านเลยไป...

              ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา มีเรื่องราวมากมายในเกิดขึ้นในชีวิตผมเหลือเกิน มากเกินจนที่จะบรรยายหมด ทั้งทุกข์ สุข เศร้า และดราม่า  มีเพื่อนคนนึงถามผมว่า ทำไมช่วงนี้ไม่มาบล็อคเลย  รอนานแล้วน่ะ  เข้ามาอ่านทีไรแล้วแล้วสนุก  โครตชอบแนวการเขียนที่ผมเขียนในลักษณะนี้มาก  ผมตอบเขาไปว่า  เรื่องราวในชีวิตบางครั้ง มันก็ควรเป็นอดีตที่น่าจดจำของเราเพียงคนเดียว เรื่องบางเรื่องคนอื่นอาจมองไม่มีค่า แต่สำหรับผมอาจเป็นทั้งโลกของผมเลยก็ได้  และผมเชื่อว่าผมจะไม่ลืมอดีตครั้งนั้นได้เลย ถ้ามันเป็นสิ่งที่ผมอยากจะจำมัน มันจะยังคงเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดของผม  แต่สิ่งหนึ่งสิ่งใดก็คือ "เวลา" และ "อารมณ์"

           
Birthday for 20 years.

      ไม่คิดว่าวันคล้ายวันเกิดปีนี้จะมีความสุขมากปีนึงเลย  มีเพื่อนๆมาแสดงความยินดีมากมาย แต่สิ่งที่เสียดายมากคือ โน็ตที่เพื่อนเขียนให้  กลับหายซะงั้น ขอสารภาพตรงๆ อาจขยำทิ้งไปตอนจัดกระเป๋าเงินใหม่ ไม่ทันได้สังเกต แต่ยังๆงก็ขอบคุณมากจริงๆ รักเพื่อนๆทุกคนมาก :)

            บ่อยครั้งที่ผมเห็นเพื่อนทะเลาะกัน  ไม่เข้าใจกัน  ก็รู้สึกไม่สบายใจทุกที ยิ่งอยู่ในเหตุการณ์ด้วย  ยิ่งไม่สบายใจมากขึ้นไปอีก บางครั้งก็อยากเข้าไปเคียร์  บางครั้งก็อยากอยู่เฉยๆ  เพราะสิ่งที่ผมรู้คือ ไม่ว่าจะถามฝ่ายไหนก็จะได้ยินคำเกรียนๆมาเสมอ    "มึงไม่เป็นกู มึงไม่รู้หรอก" "มันอ่ะผิด กูไม่ผิด ถ้าจะให้หายโกรธ บอกมันให้มาขอโทษกู"  เพื่อนถามผมว่า  "มันทะเลาะกันแล้วเมิงไปกี่ยวรัยด้วยว่ะ เดี๋ยวมันจัดการมันเองแหล่ะ" ผมสวนกลับไปว่า "กุรู้ในความคิดมึงอ่ะจะด่าว่ากุเสือก เออใช่กูยอมรับว่ะ แต่กูขอทำหน้าที่เพื่อนที่ดีที่สุดก่อนไม่ได้เหรอว่ะ  จะเป็นยังไงต่อจากนี้ ก็เรื่องของตัวมันเองล่ะ"  ไปๆมาๆ ไอคนที่มาถามผมดันผมโกรธผมเฉย ว่าที่พูดไป ไปว่ามันอีกล่ะ เห้อออ ชีวิตคนเรา...

            สุดท้ายล่ะ ไปเจอสเตตัสของน้องคนนึง อ่านแล้วกินใจมาก ซึ่งไม่เข้ากับเรื่องด้านบนเลย 555 แต่อยากให้ได้อ่านกัน  :)   "เมื่อกี้ไปซื้อส้มตำไก่ย่าง ในขณะที่กำลังรอพ่อค้าย่างไก่ แม่ค้าก็หันกลับไปถักเปียให้กับลูกสาวตัวน้อยที่พึ่งกลับจาก รร. เสร็จแล้วก็บอกเด็กน้อยว่า"ไปอ่านหนังสือทำการบ้านนะลูก"เด็กน้อยจับผมที่แม่ถักให้แล้วยิ้มอย่างดีใจ พร้อมกับพาเป้ของเธอเข้าบ้านไป^^ผมยืนดูไปก็ยิ้มไป ความสุขมันไม่จำเป็นต้องรวยต้องมีเงินล้นฟ้า แต่หาแผ่นดินอยู่ไม่ได้ แต่เป็นชีวิตเรียบง่ายที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความสุจริต ^_^ " Credit: PH.Suwanmanee

ปล.มันค้างอยู่ในฉบับร่างมานานโข ลืมกดโพส =="

10 เดือน

            10 เดือนพอดีที่ไม่ได้เข้ามาเขียนเลยน่ะเนี่ย 555  ตามจริงก็แอบคิดถึงจะมาเขียนนั่นแหล่ะ แต่มันขี้เกียจมากก ก็เลยพักไว้ก่อน  ตั้งใจไว้ว่าหลังสอบไฟนอลเทอมนี้เสร็จ ก็จะมาอัพเดทเรื่องราว 10 เดือนที่ผ่านมาของผม  หวังว่าอาจไม่ลืมน่ะเนี่ย เหอะๆ ยังงัยก็ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่สอบอยู่ ขอให้ทำได้ ผ่านทุกตัว ส่วนผมก็พยายามอยู่เหมือนกันครับ :D

ปล.ดู TV Online เมื่อกี้ เผลอกดผ่านไปช่อง 5 เจอกันรายการสมัยยังแบ๊วๆอยู่
"รายการคนเกร่งหัวใจแกร่ง" ไม่นึกว่าจะมีอยู่อีก ยาวนานมากกก หวังว่าคงจะมีต่อไป สู้ๆให้กำลังใจ คนที่เข้มแข็งที่สู้ชีวิตทุกคนฮ๊าฟฟ

เพลง : คนเก่งหัวใจแกร่ง
ศิลปิน : ศักดิ์สิริ  มีสมสืบ

ใจอ่อนเยาว์เจ้าอ่อนไหว  ฝันแห่งวัยเหมือนไกลเกินจริง
เหนื่อยอ่อนล้าศรัทธาอย่าทิ้ง  รักให้จริงทุกสิ่งที่ฝัน
ลงมือทำในสิ่งหวัง  มีพลังกายใจทุ่มเท
ทางสับสนจนสุดคะเน  อย่าลังเลพ่ายใจตัวเอง

เหน็ดเหนื่อยเพียงไหน  ขอดวงใจอย่ากลัว...ถ้ากลัวอย่าท้อ  ถ้าท้ออย่าถอย
มีดวงตาเฝ้ามอง  มีมือคอยประคอง อยู่เคียงข้างเธอ


มืออ่อนเยาว์เจ้าถากทาง  เท้าบอบบางต้องเดินทางไกล
บ่าน้อยๆ แบกหนักเกินไป  น้ำใสๆไหลจากดวงตา
ในดวงใจอันปวดร้าว  มีดวงดาวทรนง
เหนื่อยอ่อนล้าศรัทธายังคง ดำรงแสงแห่งความดีงาม

เจ็บปวดเพียงไหน ขอดวงใจอย่ากลัวถ้ากลัวอย่าท้อ   ถ้าท้ออย่าถอย
มีดวงตาเฝ้ามอง  มีมือคอยประคอง  อยู่เคียงข้างเธอ

ดวงใจวัยเยาว์  เธอคือดวงดาวที่งามสดใส
อาจจะหวั่นไหว  ขอดวงใจอย่ากลัว
ถ้ากลัวอย่าท้อ   ถ้าท้ออย่าถอย
มีดวงตาเฝ้ามอง  มีมือคอยประคอง  อยู่เคียงข้างเธอ

แฮปปี้ ปีใหม่ 555

ในที่สุดก็เข้ามาปีใหม่ 2555 ปีมังกร รู้สึกว่าตัวเองในปี 54 ยังทำบางเรื่องที่อยากทำไม่สำเร็จอีกเยอะเลย (หรือเราตั้งความหวังไว้สูงเกินหว่า ฮ่าๆๆ)  แต่ยังงัยก็ทำปีนี้ให้ดีมีความสุข และสนุกกับชิวิตให้สมกับปี 55 กันเลยครับ


สิ่งที่อยากทำในปีนี้
1.อยากทำความดีให้มากๆ
2.บอกรักพ่อแม่ให้ได้ทุกวัน 
3.อยากสารภาพความจริงในใจที่ยังไม่บอก 
4.อโหสิกรรมให้คนที่ทำไม่ดีกับผม
5.อยากลืมเรื่องที่เลวร้ายผ่านมา 
6.อยากจะจดจำเรื่องราวดีๆของปีนี้ เพื่อไปใช้ในปีหน้า 
7.อยากกดไลค์ให้คนที่เรารัก และคนนี่เราแคร์
8.ออกกำลังกายทุกอาทิตย์ 
9.บางเรื่องควรจะใช้เหตุผลให้น้อย ใช้ความเป็นจริงให้มาก 
10.อย่ายึดมั่นถึงมั่น ปลงกับสิ่งที่เกิดขึ้นในสิ่งที่ไม่ชอบ


ปล. ปีนี้ก็เป็รอีกปีนึงที่มีความสุขมาก ตื่นมาพร้อมกับคำอายพรปีใหม่ของทุกๆคน ขอบคุณทุกคนมากจิงๆครับ :)

รับน้อง Q&R

     วันเสาร์ที่ 3/12/54   ก็เป็นวันรับน้องกรุ๊ป  Q&R  อยากจะบอกว่ากิจกรรมครั้งนี้สุดยอดมาก  ถึงน้องๆจะมากันไม่มาก แต่สำหรับคนที่มา  ผมว่าน้องคนนั้นคงได้อารัยกลับไปเยอะมาก
     ตั้งแต่การเตรียมงานก็แอบหวั่นใจเล็กๆน้อย ว่าเราจะทำกันได้รึป่าว  ทำไมเพื่อนๆมาช่วยงานกันน้อยเหลือเกิน  จนกลัวว่ากิจกรรมที่ออกมามันจะไม่ดีเต็มร้อย  แต่พอมาเจอวันจริง  เราก็ผ่านไปได้ด้วยดี  ถึงแม้จะพบเจออุปสรรค์กันมากมายเพียงใด  ไม่ว่าจะเป็นสภาพอากาศ  หรือตัวบุคคลก็แล้วแต่
     อยากจะบอกว่าการทำงานครั้งนี้มันสอนอารัยหลายๆอย่างแก่ผมมาก ทั้งหารบริหารเวลา  การรู้จักแก้ปัญหาเฉพาะหน้า  สิ่งที่สำคัญที่สุดเลยคือ การที่เรากระจายงานและเชื่อใจเพื่อนร่วมงานครับ  กิจกรรมหลายๆอย่างที่เกิดขึ้น  ผมคิดว่าทำได้  และอยากทำเองมากกว่า เพราะกลัวว่าคนอื่นทำไม่ดีเท่าเรา แต่ผลที่ตามมาคือ  งานทุกอย่างมันแทบจะอยู่ที่เราหมด  พอเราปลีกตัวไปไหน หรือขาดไป เพราะงานก็จะดำเนินกานไปได้น้อยมาก
    วันนี้ก็เป็นวันที่ 5 ธันวาพอดีน่ะครับ  ก็อ่านในเน็ตไปเจอก็อยากจะมอบให้กับคุณพ่อและคุณแม่ครับ

"เห็นพ่อท้อ เห็นพ่อเหนื่อย สุดกำลัง

แต่ใบหน้า ของพ่อยัง คงยิ้มได้
สองขายืน ฝืนทนสู้ อยู่เพื่อใคร
รู้อยู่เต็ม เปี่ยมหัวใจ ทำเพื่อเรา"

♥ พ่อกับแม่ครับ ขอบคุณ ที่ทำให้ผมเกิดมาและโตมาจนถึงวันนี้

    วันนี้ก็เป็นอีกวันครับ  ที่ผมรู้สึกว่าเขียนไม่ดีเลยย  ผมรู้สึกเบื่อกับชีวิต  รู้สึกชีวิตมันขาดแรงบัลดานใจไปในหลายเรื่อง ผมรู้สึกท้อ  รู้สึกเหนื่อย  รู้สึว่าทุกคนหวังกับเราไว้มาก  รู้สึกกลัวที่จะทำไม่ได้ตามที่หวัง   รู้สึกว่าชีวิตเดินไปในเส้นทางที่หาทางออกไม่ได้  ถึงเวลานี้ควรจะเปลี่ยนไปเดินทางเส้นใหม่หรือยัง  หรือจะเลือกเดินไปในเส้นทางเส้นเก่าเพื่อที่จะหาทางออก  ทั้งที่ไม่รู้ว่าต้องเจอกับอารัยบ้าง และจะหมดพลังเมื่อไหร่

First_Pro

         วันนี้ก็มีโอกาสได้กลับมาเขียนอีกวันนึงแล้วว  เนื่องจากว่างมาก ถอนไปหลายตัวเพราะติด First_Pro ครั้งแรกในชีวิต  มีเพื่อนคนนึงในกรุ๊ปชื่อ มุข บอกว่า  "ทำใจเหอะมึง  ลองติดดูบ้าง ในขณะที่บางคนยังไม่เคยลอง" โอ้ ช่างเป็นคำปลอบใจที่ดีมากเลย  แต่เรื่องนี้ก็ยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่เลย กลัวบอกไปแล้วจะหนักใจ  เห้ออ
       
         หลังจากที่เกรดประกาศก็มีเพื่อนในกรุ๊ปโดนทายอีก 2 คือ เดี่ยว กับ โชแปง  เห้อ  อดคิดไม่ได้ว่าเราก็จะด้วยอ่ะป่าว  วิศวะมันยากจิงๆ  คิดแล้วเศร้าใจ  กรุ๊ปเราเหลือน้อยลงทุกที  เหลือ 14 คนเอง  จะไปรอบกันมั้ย  เห้ออ (รอบสอง)
      
       ก็ไม่มีรัยมาก แค่อยากมาระบาย ไปล่ะครับ ฝันดี (อินดี้หนัด 555)

Go Homme

       และแล้วการสอบก็สิ้นสุดลง  เวลาเครียสก็ผ่านไป  แต่สิ่งที่ทำให้เครียสกว่าก็คือ  เกรดที่ออกมาไม่รู้จะเป็นยังงัยบ้าง  จะ Pass รึป่าว  หรือว่าติดสถานะครั้งแรกของชีวิต รู้สึกผิดหวังน่ะกับการสอบครั้งนี้  ทั้งๆที่มีเวลา  แต่ไม่เอ่านเลย  รู้สึกไม่ขยัน  ไม่แอคทีพตัวเองเลยซักนิด  เหอะๆ  รู้สึกท้อแท้ในชีวิตขึ้นมา  เรื่องทุกอย่างมันเข้ามาในหัวหลายๆเรื่อง ...

      และแล้ววันนี้ก็กลับถึงบ้านซักทีในรอบเทอมนี้  ถึงมันจะเป็นเวลาสั้นๆ  แต่ก็ดีกว่าไม่ได้กลับมาเจอหน้าปู่  ย่า  คุณลุง  คุณป้า  ญาติสนิททั้งหลาย  ที่สิ่งที่สำคัญที่สุด  คือ  พ่อกับแม่  แม้จะขึ้นมาหาผมอยู่บ่อยๆ แต่ก็ไม่สุขใจเท่ากลับไปเจอที่บ้านเอง

      สิ่งที่แรกที่กลับไปและเจอภาพแบบนี้ทุกครั้งคือ การที่ทุกคนในบ้านมานั่งกินข้าวพร้อมกัน  ผมว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่วิเศษสุดแระน่ะ  มันห่างหายไปจากภาพในหัวผมนานมากตั้งแต่เปิดเทอม  ทุกคนนั่งทานข้าวและพูดกันอย่างมีความสุข  ผมพูดไม่ถูกเลย  อยากจะพูดดังๆว่าขอบคุณจริงๆที่ผมเกิดมาในครอบครัวนี้

      กลับบ้านก็ได้มีโอกาสคุยกับพ่อกับแม่  แต่ประโยคหนึ่งที่แม่พูดกับผม ผมจำคำนี้ได้ติดหัวเรย "แม่ดีใจน่ะที่ลูกไม่เคยสร้างปัญหาให้แม่เลย  ตามจริงแม่ไม่อยากให้ลูกเรียนวิศวะเลย  เพราะเห็นลูกเครียส  ไม่มีความสุข  แม่ไม่สบายใจเลย  แต่ถ้าเป็นสิ่งที่ลูกเลือกแล้วอยากเรียนแม่ก็เข้าใจ  ยังไงถ้าไม่ไหวก็ไปเรียนอย่างอื่นก็ได้  แม่ไม่ว่าเลย  แม่อยากให้ลูกเรียนจบ  มีงานทำ  เลี้ยงตัวเองได้  อยากให้ลูกมีความสุข  แค่นี้ก็พอ  ลำพังชีวิตพ่อกับแม่ก็มีเงินทำงานเลี้ยงชีวิตได้แล้ว  ชีวิตแม่่ก็แค่คงอยู่รอวันตาย แต่มันเป็นการรอที่มีความสุขที่สุด  ถ้าลูกจะแต่งงานมีครอบครัว  พ่อกับแม่ก็รอเลี้ยงลูกของลูกอย่างเดียว" ผมถึงกับอึ้งแล้วพูดกลับแม่ว่า"ครับ"  และก็เดินออกมาร้องไห้ไม่ให้พ่อกับแม่เห็น  ผมได้แต่คิดในใจ  ผมมีพ่อกับแม่ที่หาที่ไหนไม่ได้แล้ว
  
     สุดท้ายอยากจะขอบคุณปู่กับย่า  ที่เป็นแรงสนุนสนุน  ช่วยในหลายๆเรื่องตลอดมา  ขอบคุณที่เลี้ยงดูผมตั้งแต่เกิด ขอบคุณที่แก้ปัญหาให้ทุกอย่างเวลาที่เกิดขึ้น  ขอบคุณพ่อแม่ที่ให้กำลังใจเสมอมา  ขอบคุณในสิ่งที่พ่อแม่ทำให้ผมในหลายๆเรื่อง  ซึ่งบางเรื่องผมยังไม่รู้เลยว่าพ่อแม่แอบทำให้ผม  ยังงัยก็ต้องเรียนให้จบให้ได้  ผมสัญญาครับ

เลี้ยงห้องตอน ม.ปลาย  Mcdonalds

เลี้ยงห้องตอน ม.ปลาย Sky Buffet

เลี้ยงเพื่อนๆตอน ม.ปลาย ร้าน Mr.Steak

นานเกือบ 6 เดือนแล้ว...

          นานเกือบ 6 เดือนแล้ว ที่ไม่ได้แวะเวียนเข้ามาเขียนไดอารี่เลย เวลาว่างอ่ะเยอะมากก แต่ไม่รู้จักใช้ให้เป็นประโยชน์เลย รู้สึกว่าทำตัวเองไร้สาระขึ้นไปทุกวัน พอกลับมาคิดดูๆก้อเสียดายเวลาที่ทิ้งไปโดยเปล่าประโยชน์อย่างมากก เห้ออ ส่วนเรื่องต่างๆตลอด 6 เดือน มันมีมากมายเกินจะบรรยายจริงๆ ทั้งสุข ทั้งทุกข์ ต่างก้อมารุมเร้าตลอดเวลา จนบางครั้งท้อมากกับการแก้ไขปัญหาให้ผ่านไป ได้ฟังคนนึงบอกว่า ชีวิตคนเราถ้าไม่มีปัญหามันก้อไม่ช่ายคนสิน่ะ 555 เออเนอะ ก้อถูกของเค้า ==" และจนถึงตอนนี้ก็ยังเหนื่อยอยู่ไม่ว่าจะด้านอารัยก้อแล้วแต่ แต่ก้อถือว่ามันเเป็นประสบการณ์ที่ดีที่เกิดขึ้นในชีวิตก้อแล้วกัน อาจมีบ้างที่มันหนักหนาสาหัส แต่ถ้ามันไม่ทำให้ถึงกับตาย ยังงัยก็ต้องหาแรงมาลุกขึ้นมาสู้ใหม่ให้ได้

         วันนี้ก้อเป็นอีกวันที่ในหลายรอบสัปดาห์ที่ผ่านมาที่ไม่ได้โทรหาพ่อกับแม่นอกจากพ่อกับแกม่จะโทรมาหาเอง รู้สึกเสียใจกับตัวเองจัง ทำไมทุกครั้งพ่อกับแม่ก็โทรมาหาตลอดเลย ไม่คิดจะโทรหาบ้างเหรอ นอกจากขอตังค์อ่ะ =="
คุยกับพ่อแม่ทีไร พ่อกับแม่มักพูดเสมอว่า " ป่วยหรือป่าว กินรัยยัง ถ้าไม่สบายก็รักษาซะ มีเงินใช้ไหม เรียนถ้าไม่ไหว ถ้าเครียสมาก ก็ย้ายเลยน่ะ เพราะกับแม่ไม่เสียใจ ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว แค่อยากให้ไปตามทางที่ลูกเลือกแล้วมีความสุข " ทุกครั้งแทบน้ำตาจะไหล อยากจะเกิดเป็นลุกพ่อกับแต่ตลอดทุกชาติไป แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ถามกลับไปว่า พ่อแม่กินข้าวยัง เป็นงัยบ้าง สบายดีไหม เป็นลูกที่แย่จริงๆ เคยแอบคิดในใจถ้าพ่อแม่ไม่อยู่เราจะเสียใจแค่ไหน ใครจะเป็นคนดูแลล่ะ ใครจะคอยแก้ปัญหาให้เราเวลามีปัญหา ถ้าพ่อกับแม่เข้ามาอ่านก็อยากจะขอโทษทุกอย่างเลยที่ทำไม่ดีไว้ และขอโทษในสิ่งที่ไม่ดีต่างๆที่พ่อกับแม่อาจไม่เคยรู้ ยังงัยต่อไปนี้จะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อพ่อกับแม่ครับ

          ดราม่าไปเรื่องนึงล่ะ ง่วงมากได้อีก ก้อเปิดโทรสัพขึ้นมาดูรูปเก่าๆ มีเหตุการณืมากมายๆเลย ขอแชร์ล่ะกันๆ

           1.เรื่องน้องกรุ๊ปก้อล่ะกาน เดี๋ยวหาว่าลืมน้องๆ ที่น่ารักม๊ากกกกกกกกกกก หึหึ
นับตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอกัน ยังจำนาทีนั้นได้ตลอดเวลา วันที่ 3/6/54 เป็นวันแรกที่เราได้เจอหน้ากัน ที่ลานใต้หัวหุ่น จากนั้นก็พาไปริมอ่าง เพราะสโมฯไล่ 555 ก้อพูดไม่ออกทีเดียว อยู่มาจนปีนึง จากการที่มีคนคอยดูแลเรา แต่ต้องกลับกลายเป็นคนดูแลคนกลุ่มนึงที่เรียกว่า "น้องกรุ๊ป" อีก 24 ชีวิตด้วย 555 มันเป็นอารัยที่เร้าจายมากก ซึ้งจิงๆกับเด็กรุ่นนี้

และแล้วน้องกรุ๊ปก้อมา    17:19 น.

รอเวลาเจอน้องกรุ๊ป วันที่ 3/6/54 เวลา 17:18 นาที

เลี้ยงรับน้องง  5/6/54 ครั้งแรกก

2.วันรับช็อปจ้าาา

 

น้องกรุ๊ป ชาย

น้องกรุ๊ปหญิง

นึกไม่ออกล่ะ ง่วงก้อง่วง วันนี้ขอแค่นี้ก่อน
ปล. เวลานี้ ควรจะอ่าน CPT เพราะจะสอบ LevelC แล้ว
ปล.2 ไอยุ้ยชวนไปกินเหนียวหมูอีกล่ะ อ้วนจะตายแล้วไม่เจียมตัวอีก
ปล.3 รู้สึกตกภาษไทย เขียนไม่ค่อยดีเลยยังงัยไม่รู้ ไว้ครั้งหน้าจะมาเขียนใหม่ =="

Summer..

     วันนี้ก้อมีโอกาสดีๆ ได้แวะมาอัพไดอารี่ หลัจากคอมเสีย ไม่ได้อัพเลย..  ก้อคงมีเรื่องดีๆมากมายอีกเช่นเคย  อิือิ  ซัมเมอร์นี้คงต้องบอกว่า  "ซัมเมอร์เหี้ยรัยว่ะ  ฝนตกน้ำแทบท่วม"  ทำเอาเบื่อเลย  ออกไปไหนก้อไม่ได้  ได้แต่อยู่ห้อง
    เริ่มต้นตั้งแต่เริ่มซัมเมอร์ก้อได้เข้าไป รร. เพื่อน ทำค่ายวิทยากรพี่เลี้ยง 54 ก้อได้เจอเพื่อนๆเก่าๆ มากมายๆเลย   และหลังจากนั้นก้อได้กลับ ม.อ. มาเรียนซัมเมอร์ เป็นอารัยที่เหนื่อยมาก แต่ก้อสู้ๆเพื่ออนาคต วันนี้คงไม่มีอารัยจะเขียนมากหรือเขียนไม่ได้ เพราะมีเรื่องเซ็งๆมากมาย ไว้ค่อยมาเล่าใหม่ให้ฟัง