ปฏิรูปกระบวนการยุติธรรม เพื่อสร้างสังคมไทยที่เป็นธรรม

เสวนา "ปฏิรูปกระบวนการยุติธรรม เพื่อสร้างสังคมไทยที่เป็นธรรม"

โดย ศ.(พิเศษ)วิชา มหาคุณ/ศ.(พิเศษ)จรัญ ภักดีธนากุล

วันที่ 6 มีนาคม 2558 

ณ ห้องทองจันทร์ฯ อาคารเรียนรวมคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

           กระบวนการยุติธรรมเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับวิธีชีวิตของผู้คน ในทางด้านสังคมหรือทางด้านความยุติธรรม คือ ด้านความเสมอภาคและความเท่าเทียมกัน จะเห็นได้ว่า กระบวนการยุติของเราแท้จริงก็ไม่ใช่ของเราเอง ก็ลอกเลียนแบบของต่างประเทศมา แต่การลอกเลียนแบบ ปรากฏว่า ประชาชนคนไทยจริงๆก็ยังอยู่ในระบบดั้งเดิมคือระบบอุปถัมป์ ระบบอํามาตย์ หรือระบบไพร่ ถึงแม้จะไม่ได้แสดงความเป็นอํามาตย์ชัดเจน แต่ก็เห็นได้ชัดเจน มีบางบุคคลหรือคนบางกลุ่มจะได้รับสถานะ ที่เรียกว่าอภิสิทธิ์ชน หรืออภิชนาธิปไตย ระบบการปกครองโดยคนชั้นสูง ประชาชนมีส่วนร่วมในทางกฏหมายค่อนข้างจะลำบาก ชาวชนบทที่อยู่ห่างไกลความเจริญ การเข้าถึงกฏหมายเป็นเรื่องยาก เพราะความเข้าใจในตัวบทกฏหมายไม่เข้าใจ การสื่อสารที่จะบอกศาลหรือบอกคนที่เกี่ยวข้องอย่างตำรวจ เช่นหมายจับ หมายค้นเป็นยังไง มาค้นได้ยังไง ชาวชนบทที่ไม่รู้เรื่อง ยากจะที่ต่อสู้หรือโต้แย้งกับผู้มีอำนาจ

            การปฏิรูปจึงต้องทำทั้งระบบ และตัวบุคคล รวมถึงจิตสำนึกของคน บางครั้งตัวบุคคลบางทีใช้อำนาจมากกว่าความยุติธรรม ระบบที่มันเป็นอยู่ล้วนแต่มีจุดอ่อนข้อด้อยไปหมด ตัวอย่างเช่น ระบบความยุติธรรมของอาญาไทย
            1. ยังจับคนบริสุทธิมาดำเนินคดี(แพะ) คือสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในระบบความยุติธรรมทางอาญา เหวี่ยงแหจับมาก่อน แล้วค่อยพิสูจน์ว่า ถ้า DNA ไม่ใช่แล้วค่อยปล่อย กรณีนึง จับมาแล้ว แถลงข่าวแล้ว ยอมรับแล้ว แต่ผลตรวจ DNA ว่าไม่ใช่ก็ต้องปล่อยไป หรือเป็นแพะนั่นเอง แต่ถ้าไม่มี DNA จะเป็นไง ? มันจะเดินไปสู่โทษถึงประหาร ทำไมต้องรับสารภาพ ? เพราะไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้เลยว่าความผิดฐานนี้อย่างน้อยติดคุยอย่างน้อย 20 ปี ถึงตลอดชีวิต เราเลยต้องการการเพิ่มปริมาณหรือคุณภาพของนิติวิทยาศาสตร์สูงสุดเลย เพราะมันช่วยได้มากๆเลย 
            2. ระบบงานยุติธรรมปล่อยคนชั่วลอยนวล เพราะเขาเป็นคนยิ่งใหญ่ ผู้ทรงอิทธิพล มีอำนาจเงิน อำนาจรัฐ อำนาจเถื่อนอยู่ในมือ ทำผิดก็ไม่สามารถจับได้ คนที่เป็นเหยื่อคือกลุ่มคนเล็กคนน้อยที่ถูกทอดทิ้ง ระบบของไทยคือใยแมงมุม จับได้แต่คนเล็กคนน้อย แต่ตัวใหญ่ตัวร้ายไม่เคยติดใยแมงมุมเลย มันทะลุทะลายไปได้หมด
           3. เจ้าหน้าที่บ้านเมือง ผู้ทรงอำนาจ พวกอํามาตย์เป็นอาชญากรซะเอง ทำผิดกฏหมาย ทำร้ายประชาชนซะเอง โดยในนามของกฏหมาย ในนามของผู้รักษากฏหมาย ในนามของเจ้าหน้าที่รัฐ มันทำลายในความเคารพ ความเชื่อถือความศรัทธา ในประเทศชาติในสังคมไทย
           4. ทำอย่างไรจะให้ประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมกับกระบวนการยุติธรรมได้ ทำอย่างไรจึงจะจัดการที่คนที่ล้นคุกอยู่ทุกวันให้น้อยลง มันเยอะขึ้นทุกวัน
           5. ความล่าช้าของกระบวนการยุติธรรม ไม่มีกรอบเวลา และคนจนจะเข้าสู่ระบบความยุติธรรมไม่ได้ มันแสนแพง บางคดีกว่า 20 ปี จุงจะถึงที่สุดในศาลฏีกา จึงตัดสินได้ คนที่ถูกละเมิดตายไปแล้ว เงินเอามาชดใช้ให้กับคนรุ่นหลัง

            ระบบความยุติธรรมที่แท้จริงคือการรับใช้ผู้คนให้อยู่เย็นเป็นสุข ให้สังคมมีความปลอดพ้นจากการใช้อำนาจในทางกดขี่ข่มแหง คนๆนึงโดนจับมาต้องเผชิญกับอำนาจรัฐตั้งแต่เริ่มต้นเลย คนจับคือคนของรัฐ คนสอบสวนก็คนของรัฐ ศาล อัยการ ก็ของรัฐ หมายความว่า ต้องยืนอยู่หน้ารัฐอันหน้าสะพรึงกลัว รัฐไม่ได้น้อมเข้าหาประชาชนเลย ในระบบสมัยใหม่ ไม่ได้มองในความยุติธรรมของรัฐ เพราะเป็นเรื่องของการครอบงำของอำนาจนิยม จะแต่มองในแง่ของความยุติธรรมของชุมชน (Community justice) ความอ่อนโยนของสังคมที่ไม่แข็งกร้าว ที่ไม่ได้ใช้อำนาจรัฐ ในการเข้ามาบริหารจัดการ

             รูปแบบของเราในรูปของรัฐไทย จะนำไปสู่ความเป็นสถาบัน คือทุกอย่างต้องเป็นระบบระบอบหมด เมื่อไปสถานีตำรวจ พอไปถึง ตำรวจจะถามว่า มาแจ้งข้อหาอะไร นี่คือความเป็นสถาบัน ไม่ใช่ความเป็นประชาชนที่จะติดต่อกับประชาชน หรือชุมชนกับชุมชนด้วยกันเอง ไม่ได้มองไปถึงรากเหง้าความเดือดร้อนของประชาชนจริงๆ

           กระบวนการยุติธรรมที่ได้รับอยู่ทุกวันนี้ จริงอยู่คือความยุติธรรม แต่มันถูกครอบงำโดยระบบ เราสามารถจะไปตั้งศาลที่โรงนา เพื่อที่จะไต่สวนสักเรื่องนึงไม่ได้ เขาบอกว่า นี่ไม่ใช่ศาล คุณต้องตั้งศาลขึ้นก่อน ศาลไม่สามารถที่จะเคลื่อนที่ไปพบกับชาวบ้าน นั่งคุยกับชาวบ้านได้ ระบบโดนครอบงำตั้งแต่แรก คนที่เข้ามาต้องได้รับเงินเดือน ได้รับค่าตอบแทน  เราจะให้ความยุติธรรมกลางคืนได้ไหม  ศาลช่วยมาหน่อย ชาวบ้านเดือดร้อน แต่จะมีคำถามว่า มีค่าตอบแทนรึเปล่า ถ้าไม่มีก็ไปเคาะเรียกประตูไม่ได้

           ใครคนเปลี่ยน ? ถ้าเป็นภายใน ไม่มีทาง คนที่อยู่ในระบบนานๆ มองเห็นว่า เปลี่ยนทำไม ไม่เห็นว่าจะทำให้อะไรดีขึ้นเลย บ้านเมืองจะดีขึ้นได้ไง ของเก่าดีอยู่แล้ว โดยเฉพาะคนที่อยู่ในระบบของศาล ในระบบของความยุติธรรม เรียกว่า เป็นพวกอนุรักษ์นิยมที่สุด ไม่มีการกล้าทุบโต๊ะบอกว่าต้องมีการเปลี่ยนแปลง ดังนั้น การเปลี่ยนแปลง ต้องมาจากชั้นล่าง คนที่เป็นประชาชน ที่เรียกว่าชุมชน ชุมชนต้องจับมือกันสร้าง Community justice ไม่จำเป็นต้องรอให้กฏหมายเกิดก่อนแต่สามารถสร้างพื้นฐานได้ มีคณะกรรมการดูแลความยุติธรรมในแต่ล่ะชุมชน ออสเตรียก็เกิดจากจุดนี้ และเป็นตัวผลักดันให้เกิดกฏหมายที่เรียกว่า Community justice Law และประเทศอื่นก็เอาอย่าง มันก็มาจากระบบโบราณ คือกำนันผู้ใหญ่บ้าน คณะกรรมการหมู่บ้าน แต่ว่าเขาพัฒนาไปถึงจุดว่า ถ้ามีเหตุการณ์เกิดขึ้น เขาสามารถใช้ความยุติธรรมในเชิงสมานฉันท์ปรองดองได้ โดยไม่ต้องไปศาล หรือถ้าหากว่าจำเป็นให้ศาลเคลื่อนที่มาคุยกัน กระบวนการยุติธรรมของออสเตรียจะเห็นได้เลยว่า ให้ศาลไปนั่งเป็นประธานในชุมชน นั่งที่โรงเรียนแห่งหนึ่งแห่งใดก็ได้ หรือว่าที่บ้านที่เป็นโรงนา แต่ของไทย ยากกก
       
         ถ้าดูในการเปลี่ยนแปลงของโลกจะเห็นว่า ไม่ว่าจะเป็นออสเตรีย นิวซีแลนส์ แคนนาดา แม้แต่สหรัญอเมริกา มองเห็นจุดสำคัญว่า ต้องเปลี่ยนแปลงจากชุมชน ไม่ใช่มาจากรัฐ ชุมชนแต่ล่ะชุมชนต้องบริหารจัดการความยุติธรรมของตัวเอง โดยสอดคล้องกับขนบธรรมเนียมประเพณีของตนเอง ซึ่งมีความแตกต่างกัน ระบบความยุติธรรมดั้งเดิมของเราคือ ต้องเหมือนกันหมด เหมือนกับการใช้ภาษาต้องมีภาษา ต้องมีกลาง ไม่ยอมรับน่ะว่าเขาเหนือน่ะ เขาใต้น่ะ เขาตะวันออก ซึ่งมีความแตกต่างกันโดยพื้นนิสัยใจคอ ทั้งเรื่องความเป็นอยู่ จะให้เหมือนกันไม่ได้ เป็นความไม่เหมือนกัน แต่อยู่ร่วมกันได้ เป็นจุดสำคัญที่สุดเป็นสังคมพหุ คือร่วมกันในความหลายหลาย จิตเจตจำนงว่าเราจะสร้างความยุติธรรม ให้แก่สังคมให้แก่บ้านเมือง แต่รูปแบบเปลี่ยนแปลงได้ ไม่ยึดรูปแบบที่บอกว่า ต้องมาจากอันนี้เป็นของหลวง เป็นของส่วนกลางต้องเหมือนกันหมด

         คณะกรรมการ Community justice เกาหลีกำลังดำเนินการเป็นประเทศล่าสุด ถือหลักว่า ยุติธรรมของชุมชนเหนือว่ายุติธรรมของรัฐ ญี่ปุ่นเปลี่ยนก็แปลงมานานแล้ว อย่างศาลยุติธรรมเวลาศาลจะตัดสินเขาจะมอง Community สำคัญกว่าความยุติธรรมรัฐ (จารีตประเพณี) ต่างจากกฏหมายเขียน เขียนมาอย่างนี้ ต้องทำอย่างนี้ กรอบมาแบบนั้นต้องทำไปแบบนั้น ต้องชัดเจน แน่นอน ไปตามลายลักษณ์อักษร

        การพัฒนาในระบบของความยุติธรรม ต้องไม่ประมาณ คำนึงถึงความพอประมาณ ความมีเหตุมีผล ต้องให้ความรู้แก่ผู้ที่อยู่ในชุมชนทุกคน ทุกคนเป็นประชา่ชนต้องมีความรู้ในด้านกฏหมาย ต้องเขาถึงกฏหมาย ที่เรีกยว่า "ทรัพยากรกฏหมาย" ไม่ใช่กฏหมายเฉยๆ กฏหมายเฉยๆก็คือ ที่เอากฏหมายมาวางที่ออกมาจากรัฐสภา ออกมาจากสภาผู้แทนราษฎร ออกมาจากวุฒิสภา ออกมาแล้วเอามาวาง ไม่ใช่กฏหมายที่เอามาใช้กับชีวิตประจำวันผู้คน เหมือนถ้าคนในพื้นป่า เขาต้องรู้ว่ามีกฏหมายใดมาปกป้องผืนป่าตรงนั้น ต้นน้ำลำธารที่ใสสะอาด จะปกป้องยังไง กฏหมายที่เอามาดูแลเป็น Legal Resources คือแปลงสภาพจากตัวบทกฏหมาย (Law) มาเป็นความสำคัญต่อวิถีชีวิต คือกรอบแนวความคิด กระบวนความคิด มองเปลี่ยนแปลงการมองกฏหมายว่าเป็นสิ่งตายตัว มาเป็นเข้ามาอยู่ในหัวใจของเรา กระบวนการที่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ อย่างเช่น ประเทศบาลซิล บริษัทข้ามชาติมาตัดไม้ทำลายป่า คนที่อยู่ในป่า คือกลุ่มคนที่เข้ามาสู่กระบวนการศึกษาหาความรู้ ว่าจะปกป้องผืนป่าทั้งป่านั้นได้ยังไง เขาทำสำเร็จแล้ว โดยที่ใช้วิธีการผนึกกำลังกันทุกคนที่อยู่ในป่า ไม่ใช่สู้กันแบบตัวใครใครตัวมัน คือการสร้างเครือข่างที่แข็งแกร่งมาก แล้วฟ้องร้องไปทั้งที่รัฐและสหประชาชาติ เดินเท้าไป เดินขบวนไปเพื่อปกป้องทรัพยากรธรรมชาติของเขาเป็นล้านคน ทำให้หยุดยั้งในการทำลายผืนป่าได้ ในที่สุดแล้วเป็นแม่แบบที่สำคัญว่า กระบวนความคิดในเรื่องการบริหารจัดการกฏหมายในเรื่องของทรัพยากรกฏหมาย ไม่ใช่กฏหมายเป็นตัวบทที่เอามาวางไว้ไม่เข้าใจ ไม่รู้เรื่อง คนที่มาให้ความรู้เรียกว่า "นักกฏหมายเท้าเปล่า (Barefoot lawyer)" คือนักกฏหมายที่ติดดิน ไม่ใช่นักกฏหมายที่บอกว่า จะได้สร้าง law firm จะเรียกเงินเยอะๆ และจะเป็นทนายให้พวกโจรด้วย แต่จะต้องเป็นนักกฏหมายที่รับใช้ประชาชน ดูแลทุกข์สุขของประชาชน

          หน้าที่คณะนิติศาสตร์ สิ่งที่มีความสำคัญที่สุดคือ การเข้าถึงข้อมูล จะต้องทำข้อมูลที่ยากให้ง่าย สะดวกต่อประชนชน ให้ประชาชนสามารถรู้ว่ากฏหมายนี้มีประโยชน์ยังไงต่อตัวเขาเอง และใช้ยังไง
ต้องสร้างเด็กรุ่นใหม่ให้สอดรับจิตสำนึกในเหตุบ้านเมือง คณะนิติศาสตร์ ตอนนี้สอนคนให้ไปเป็นคนอ่านและเขียนกฏหมาย ไม่ได้สอนคนเป็นผู้สร้างสรรค์ความยุติธรรมให้แก่สังคม มันเลยถูกขังไว้ด้วยภาษาไทยในกฏหมายหรือภาษากฏหมายไทย มันไปไม่ถึงความยุติธรรม สอนแต่ลูกศิษย์แต่กฏหมายแต่ไม่มีโอกาสได้สอนจุดหมายปลายทาง ซึ้งมันลึกซึ้งกว่าความยุติธรรม มันคือการแบกค้ำแผ่นดิน แบกค้ำประชาชนและสังคม ร่วมกับศาสตร์แขนงอื่นๆ

           การปฏิรูปตำรวจเป็นเงื่อนไขใหญ่สุดของระบบยุติธรรมของเมืองไทย ถึงเวลาแล้วต้องทำให้ตำรวจมาเป็นคนของพื้นที่ มาเป็นคนของพื้นที่ รู้จักวัฒนธรรมประเพณี รู้จักวิถีชีวิต  รู้จักจิตใจ รู้จักปัญหาของคนในพื้นที่ สมมุติพื้นที่ภาคใต้ตอนล่าง เรื่องของแค่สภาพภูมิประเทศอยู่ตรงไหน ซ่อนตรงไหน ตรงไหนทำเลเหมาะ ตรงไหนโทรผู้ร้ายเต็ม เอาตำรวจจากอีสาน ย้ายตำรวจจากกรุงเทพ เอาตำรวจจากทั่วประเทศไทย ให้เก่งเท่าไหร่ก็ตาม จะทำอะไรได้ ถ้าทำแล้วมันจะเข้าไปใช่เลยเหมือนในความรู้สึกของคนในพื้นที่ไหม  นี่แหล่ะเราเรียกร้องว่า เลิกส่งตำรวจจากที่อื่นมาพื้นที่นี้สักที เอาคนจากที่นี่ จะมีวิธีไหนก็ต้องแล้วแต่คนในพื้นที่คิด ให้ได้คนดีเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ เป็นอัยการ เป็นผู้พิพากษา แล้วรู้จักคนท้องถิ่น และประชาชนก็รู้จัก ว่าคนๆนี้ปล่อยให้เป็นตำรวจได้ ปล่อยให้เป็นอัยการได้ ปล่อยให้เป็นผู้พิพากษาได้ เพราะเขารู้จักมาตั้งแต่ตัวเล็กตัวน้อย ทำประโยชน์ให้สังคม ไว้ใจได้ อาจไม่เหมือนทางภาคเหนือ ไม่เหมือนทางภาคกลาง แต่มันคือคนที่นี่ มันแก้ปัญหาของคนที่นี่ได้ ทำความยุติธรรมได้  ตำรวจก็สอบตั้งแต่ลูกหลานของคนที่นี่ สอบเข้ามาเป็นตำรวจ นายร้อยตำรวจก็ต้องส่งไปจากที่นี่ส่งไปเรียนนายร้อยตำรวจ ด้วยระบบคัดกรองของเรา จบแล้วกลับมาปฏิบัติหน้าที่ที่นี่ ถ้ามันทำตัวไม่ดีก็ต้องไล่ออกจากที่นี่ ไม่ใช่ย้ายไปเกเรชาวบ้านไปภาคอื่น เหมือนกับการที่ย้ายตำรวจเกเรภาคอื่นมาทำร้ายประชาชนที่นี่ ถารมว่าทำไมไม่ระวัง เพราะเราไม่รู้จัก แต่ถ้าเป็นคนของเราเรารู้ดี  รวมถึงผู้พิพากษามองว่าไม่ค่อยอยู่ใกล้ชิด ถึงเวลาเราต้องปฏิรูปให้มันดีขึ้น รวมทั้งเจ้าหน้าที่

        ต้องมีการเขียนกฏหมายจำกัดระยะเวลา (กรอบเวลา) สำหรับเจ้าหน้าที่ทุกแผนก เจ้าหน้าที่ตำรวจล็อคด้วยกรอบเวลาเลย ตัวอย่างเช่น ถ้าจับแล้วภายใน 48 ชม.ต้องไปขออำนาจฝากขังของศาล สอบสวนคุณต้องทำให้เสร็จอย่างมาก 91 วัน หรือ 84 วัน หรือ 7 ฝาก ฝากล่ะ 12 ครั้ง เกินกว่านั้นเอาเขาไว้ไม่ได้ เว้นแต่จะให้ปล่อยชั่วคราวสัก 90 วันเท่านั้น งานของพนักงานสอบสวนยากกว่างานในขั้นศาล แต่พอคดีเข้าสู่ศาล หนึ่งปีเร็วมาก สองปีปกติ เคสนึง ศาลพึ่งตัดสินคดีที่หนึ่งของจำเลยคนเดียวกัน ใช้เวลาถึงเจ็ดปีในศาลชั้นต้นตัดสินคดีอาญา จำเลยคนนี้เลยต้องถูกขังฟรีมา 7 ปี ระหว่างพิจารณาว่าผิดของหาเล็ก ยังไม่พูดถึงข้อหาใหญ่ที่ยังไม่ตัดสินเสร็จ  เลยดูว่ามันไม่เป็นธรรมถึงจะทำผิดแต่ก็คือประชาชนคนหนึ่ง คดีนี้รวมแล้วเกือบ 20 ปี จากศาลชั้นต้นไปศาลอุทธรณ์ มันเลยต้องมีกรอบเวลาสำหรับการทำงานสำหรับอัยการและศาล ยังมีกรณีอัยการรับเรื่องเอาเข้าไปแล้วหายไป ขาดอายุความ เป็นไปได้ยังไง!! ต้องกำหนดให้ทางศาลอุทธรณ์มีกรอบเวลา ให้ศาลชั้นต้นให้พิจราณาเสร็จภายใน 1 ปี ศาลอุทธรณ์ 1 ปี ศาลฎีกา 1 ปี สรุปแล้วคดีนึงคาดหวังได้อย่างยาว 3 ปี ถือว่าพอทนได้ คนทำงานก็ต้องรู้ แต่ก็ต้องระวัง ถ้าเร่งมากคุณภาพอาจเพี้ยนแล้วมันจะเสียหายยิ่งกว่าช้า ก็ให้เงื่อนไขเพิ่มถ้าไม่เสร็จ มันซับซ้อน ยุ่งยาก เกิดอุปสรรค์ ให้ขยายเวลาได้ ครั้งล่ะ 6 เดือน ครั้งแรกขยายได้เองบันทึกในองค์คณะ ใส่เหตุผลไว้ว่าจำเป็นยังไงต้องขยาย ทำบันทึกผู้บริหารศาลทราบเท่านั้น ถ้ายังไม่เสร็จอีก มีเหตุผลสำคัญ เช่น พยานหลักฐานสำคัญยังไม่ได้มา ถ้าขืนตัดทิ้งอาจปล่อยคนชั่วไป ก็ให้ขยายได้อีก 6 เดือนเป็นครั้งที่ 2 แต่ครั้งที่ 2 ต้องอนุญาตท่านผู้บริหารศาลและคณะ และผู้ดูแลคุณภาพงานของศาลนั้น (ปีนึงไม่เกิด 10 เรื่อง ในบรรดาคดีอาญา มีประมาณ 5 แสนคดี น้อยมาก คดีนึงเสร็จก่อนหนึ่งปีด้วยซ้ำ) แต่ถ้าสองครั้งไม่เสร็จแสดงว่าคุณไม่สามารถล่ะ เปลี่ยนองค์คณะ หาคนที่สามารถมาทำ
     
       พยานวิทยาศาสตร์ ต้องทำเข้ามาใช้ การสืบพยานให้ผู้พิพากษาทำหน้าที่เป็นเสถียรบันทึกคำพยานเลิกได้แล้ว ทุกวันนี้ผู้พิพากษาของไทยไม่ได้สง่าผ่าเผย ภาคภูมิเหมือนผู้พิพากษาในสากลประเทศ ผู้พิพากษาต้องฟังให้ชัด ดูให้ชัดอากัปกริยา สังเกตดู คิด แต่ทุกวันนี้ผู้พิพากษาทำหน้าที่เป็นพนักงานบันทึกคำพยาน เป็นงานหนัก ช้า วันนึงสืบพยานบุคคลในศาล บางทีได้ครึ่งปาก พยานต้องมาครั้งที่สอง ครั้งที่สาม คนเดียวกันเลยไม่ต่อเนื่อง แต่ถ้าใช้สื่อเทคโนโลยีบันทึกภาพและเสียง พยานเล่าไปถามไป ผู้พิพากษาก็ดูไป มีอะไรสำคัญก็โน๊ตใส่โน๊ตตัวเองไว้ รายละเอียดทั้งหมดถูกบันทึกไว้โดยไม่มีใครต้องมารีไรท์อีกที คุณภาพดีด้วย เหมือนจริง เวลาอุทธรณ์ท่านก็เปิดวีดีโอดูสิ ก็เห็นเหมือนจริงแล้วใช้วิจารณญาณอันสุขขุมลุ่มลึกวิเคราะก์ว่าเป็นยังไง เร็วขึ้นแน่นอน แล้ววิทยาศานตร์บางแขนง เช่น DNA เทคโนโลยี มันแม่นมาก แม่นถึงขนาดให้พยานหลักฐานอื่นๆไม่ค่อยจำเป็นแล้ว มันก็สั้นกระชับลง พยานมาไม่ได้เพราะติดอยู่ที่ปัตตานี ใช้ video conference ไปได้เลย กฏหมายเปิดช่องอยู่แล้ว ทำได้ แต่ยังไม่ได้ทำ!! เพราะมันไม่ใช่ปัญหาของศาล แต่มันเป็นปัญหาของชาวบ้าน แล้วชาวบ้านก็ไม่มีความรู้ว่ามีสิทธิที่เรียกร้องเอาคุณภาพงาน เอาความถูกต้องเป็นธรรม ความเป็นธรรมที่กฏหมายไทยไปไม่ถึงอีกเยอะ

        ตัวอย่างกฏหมายเป็นปัญหา เคสแรก ที่หนองคาย ลุงข้ามไปลาวเอาของไปขายตอนเช้า แล้วซื้อของจากลาวกลับมาประเทศไทยตอนเย็น วันนั้นแกไปซื้อยาบ้าที่ลาวกินเพราะมันถูก ซื้อมาแล้วกินเหลือเก็บกลับมาเม็ดครึ่ง ถูกจับได้ โดยโทษจำคุก 25 ปี เพราะแกรับสารภาพมีเหตุบรรเทาโทษ กฏหมายแบบนี้ เป็นความยุติธรรมหรือกำลังทำร้ายประชาชนของเราภายใต้กฏหมาย เคสสอง ประมวลแพ่งพาณิชย์ 1331 บุคคลผู้ได้รับเงิน ไว้โดยสุจริต ไม่ต้องคืนให้เจ้าของโดยแท้จริง เพราะฉะนั้นโจรปล้นธนาคารแล้วเอาไปทำบุญ นักบุญรับไว้สุจริต ไม่ยอมคืนให้กับเจ้าของที่แท้จริงได้ไหม ? กฏหมายเปิด ตั้งแต่ พ.ศ. 2468 ต้องใช้อีกไหม ?

       ผู้ที่อยู่ในกระบวนการยุติธรรมต้องตรวจสอบได้ทั้งระบบ รวมถึงตัวบุคคล หมายความว่า ได้งบประมาณมาเท่าไหร่ ต้องให้ประชาชนรู้ ตรวจสอบได้ สภาให้เงินมาด้วยเหตุใดประชาชนต้องรู้ ซื้อเครื่องไม้เครื่องมือมาทำร้ายคนรึเปล่า ประชาชนต้องรู้ จะเงียบไม่ได้ ต้องเปิดเผยหมด อย่างที่ทราบกันคือ การซื้อเครื่องมอืตรวจวัตถุระเบิด ถูกหลอกทั้งเมือง ประชาชนไม่รู้เลยว่ามันเป็นเครื่องมือที่ใช้ไม่ได้ เพราะมันไม่มีอุปกรณ์อะไร มันเป็นอุปกรณ์หลอกลวง บริษัทรับสารภาพที่อังกฤษแล้ว ขนาดนี้กำลังตรวจสอบอยู่ที่ ปปช. ซื้อกันทุกหน่วยงานทุกกองทัพ ตำรวจด้วย รวมทั้งกระทรวงยุติธรรม ไม่เคยเปิดดูข้างในว่ามันมีเครื่องมือที่ตรวจได้จริงหรือเปล่า เพราะการซื้อแบบนี้ปราศจากความโปร่งใส ซื้อมาแล้วถึงมีปัญหาจึงมาตรวจสอบกัน ถ้าหากอังกฤษไม่รับสารภาพ ไม่ตัดสินว่าใช้ไม่ได้ ประเทศไทยคงเงิบอยู่ เงิบแปลว่า งี่เง่า+เงียบ สรุปแล้วคืองงงัน ไม่รู้ว่าที่มาที่ไปมาอย่างไร ดังนั้นทำทุกอย่างต้องเปิดเผย ชุมชนต้องรู้ว่า คุณจะได้รับอะไรที่เป็นสิ่งที่ดีสำหรับเขา ที่ไม่ดีสำหรับเขา ต้องตรวจสอบได้ ศาลก็ได้ อัยการก็ดี ราชทัณฑ์ก็ดี

       ศาลขังคนที่ไม่ควรขังไว้มาก เพราะตั้งข้อกล่าวหาไว้สูง การปล่อยตัวชั่วคราวเป็นไปได้ยาก คดีปล้นฆ่า ศาลหวาดระแวงว่าไปกระทบอะไรไหม เลยเข้าไปในเรือนจำแล้วเชิญพวกถูกจองจำแล้วไม่ได้ปล่อยตัวงช่วงคราวมาคุย ปรากฏว่าทุกคนถูกตั้งข้อหาไว้สูง มีคนนึง ต๋อยเพื่อนแล้วล้มลงหัวฟาดพื้นตาย ตั้งข้อกล่าวหาฆ่าคนตาย เลยไม่ได้รับการปล่อยตัว มีคนมารับรองด้วยบุคคลให้ปล่อยตัวชั่วคราวไม่ได้

      กระบวนการยุติธรรมที่ใช้อยู่ที่เป็นระบบกล่าวหา ไม่ได้ให้ความยุติธรรมที่แท้จริงกับประชาชน ต้องเป็นระบบไต่สวน!! ในอนาคตต้องเป็นจากระบบกล่าวหาเป็นระบบไต่สวน เพราะใช้มาแล้ว 9 ปี ใน ปปช. เห็นได้ชัดว่ากระจ่างชัดกว่าระบบกล่าวหามากมาย เพราะเราสามารถเอาตัวผู้กระทำผิดแล้วโยงใยได้ตลอด เสร็จแล้วสามารถคุ้มครงพยานและกันเป็นพยานได้ในระบบ เป็นผู้ให้เบาะแสก็เป็นพยานได้แล้ว แล้วก็ศาลต้องค้นหาความจริงจนสิ้นสงสัย ไม่ใช่ยกฟ้องเพราะเหตุสงสัย กระบวนการของไทยตอนนี้ ปล่อยตัวผู้กระทำผิดไปเพราะสงสัย เยอะมากก เพราะศาลไม่มีหน้าที่ค้นหาจนกว่าจะสิ้นสงสัย ที่เป็นอย่างนี้เพราะเราไปติด วิอาญา 227 บัญญัติไว้ชัดเจนว่า ถ้ามีเหตุสงสัยตามสมควรว่าจำเลยอาจไม่ใช่คนร้ายที่กระทำผิดในคดีนั้น ก็ให้ยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลย กฏหมายไปวางหลักแบบนี้ไว้แข็งกว่าแทบทุกประเทศแม้แต่ประเทศใช้ระบบกล่าวหา ไม่ได้ถือเคร่งครัดแบบนั้น แม้แต่ในอังกฤษมีกฏหมายให้อำนาจศาลแสวงหาพยานหลักฐานมาเองได้ ให้ได้ความกระจ่างชัดในทางใดทางนึงแล้วค่อยวินิฉัยชี้ขาด ถ้าผิดจริงก็จะได้ลงโทษได้คุ้มครองผู้เสียหาย แต่ถ้าเขาไม่ไ่ด้ทำความผิดก็ต้องหาหลักฐานยืนยันความบริสุทธิให้ ฟ้องเขาไปแล้วปล่อย กลายเป็นว่าคนที่โดนยกฟ้องด้วยข้อนี้เลยกลายเป็นคนเทาๆ หาพยานหลักฐานไม่ได้มายืนยันความบริสุทธิ

           ระบบกฏหมายของไทยถูกปลูกฝังว่าเอาตามกฏหมายลายลักษณ์อักษร พิจรณาคดีใช้แบบระบบก ล่าวหา ศาลแค่เป็นคนกลาง ไม่ได้เกี่ยวข้องในคดี ให้ลูกความสู้กัน  เอาพยานหลักฐานมาสู้กัน พยานหลักฐานใครดีกว่าให้คนนั้นชนะ มันกลายเป็นว่า มันไม่ใช่ค้นหาความจริงให้ปรากฏเพื่อเป็นฐานไปสู่ประสิทธิ์ประสาทหาความจริง มันเป็นการให้คะแนนนักมวยต๋อยกัน ใครต๋อยเก่งก็ชนะไป มันก็เลยผิดเพี้ยนมาจนบัดดี้

กฏหมายมนุษย์สร้าง เพื่อปูทางสู่จดหมาย 

ทางสายนี้ดีหรือร้าย ต้องดูที่ปลาย... ท้ายสุดทาง

แม้จุดหมายปลายทางจะดีแน่ แต่มากแท้อุปสรรค์ข้อขัดขวาง

ทั้งคดเคี้ยวขรุขระระหว่างทาง ต้องช่วยกันถาง ทางให้เรียบ และปลอดภัย

ทั้งต้องเป็น เส้นทางที่ยุคติธรรม  ทั้งต้องเป็นเส้นทางที่บริสุทธิ นำสู่ยุติธรรมอันสดใส

บำบัดทุกข์ บำรุงสุข ให้ชาวไทย ทำประโยชน์ ลดโทษภัย ให้สังคม

           คือหัวใจของการวางรูปแบบการบริหาร ระบบงานยุติธรรมของประเทศและระบบกฏหมาย ต้องดูที่ปลายท้ายสุดทาง ผลจะยุติ จะช่วยให้เกิความเจริญงอกงาม หรือไปทำลายสังคม  โดยเฉพาะชุมชน กระบวนการยุติธรรมตั้งขึ้นแล้ว บริหารแล้ว บังคับใช้แล้ว ตีความแล้ว จะต้องเกิดผลประโยชน์ส่งมอบความถูกต้องเป็นธรรม ความเจริฐรุ่งเรือน ความดีงามให้แก่สังคม

You please wait!!

วันนี้มีโอกาสรับจ็อบเล็กๆงานนึง
เงินโอเค ดูรายละเอียดงานไม่หนักมาก ความสามารถที่มีคิดว่ากล้วยๆ
แต่พอทำจริงต้องติดต่อกับคนมาเลเซีย สิงโปร จีน แล้วก็นิโกร
ซึ่งในรายละเอียดงานไม่ได้แจ้งไว้ อึ้งเล็กน้อย คิดว่าซวยแล้วกรู
แต่ก็ไม่ได้อะไรมากเพราะภาษาอังกฤษก็ไม่ได้แย่มาก พอคุยได้

แต่ที่รู้สึกเฟลคือ มารยาทของชาวจีน "บางคน" สมคำร่ำรือจริงๆ
พี่แกมาหลังสุดน่ะ แต่จะเอาก่อนให้ได้ ไอเราก็อารมณ์เสียสุดๆ
แต่ก็พยายาม Service-mind ให้ดีที่สุด
ไม่อยากให้เขารู้สึกไม่ดีกับเราเองและงานที่เราไปทำให้ด้วย
จนสุดท้าย ผมไม่ไหว บอก You please wait!! ดังและแน่นมาก
เขาคงรู้ถึงอารมณ์ผม แล้วก็ถอยห่างออกไปตั้งหลัก ไปยืนไกลผม
ผมก็เฟลสุดๆล่ะ เลยออกมานั่งดื่มน้ำเย็นๆให้อารมณ์ดีแล้วเข้าไปลุยต่อ

งานนี้ผมนึกว่าคงไทยน่าจะมีปัญหาน่ะ แต่กลับกัน
เมื่อปัญหาเกิดผมพร้อมเสนอทางเลือกให้ พี่ไทยยอมรับได้
ถึงบางคนบอกว่าไม่รีบ แต่ดูพฤติกรรมแล้วรีบมากก็เหอะ 555
แต่พอเสนอพี่จีนไป come back later ก็ไม่ยอมจะรอเอา อย่างเดียว
แต่พี่จีนดีๆก็มีเยอะน่ะ ยิ่งรุ่นอายุเท่าๆกัน คุยกันแล้วรู้สึกสนุกรู้เรื่องกันดีน่ะ บางคนอยากของเฟสไว้ก็มี 5555

#บ่นไปเรื่อย #วันฝนตก
ปล.พี่ที่ดูแลงานให้ตังเพิ่มเกือบจะสองเท่า รู้สึกพอหายเหนื่อยขึ้นมาหน่อย

ไป Barcamp ไม่กลับมา blogging เขาว่าไปไม่ถึง!! (Barcamp Songkhla #3)

    ทิ้งเวลากว่าสองเดือน กว่าว่างมาเขียนต่อให้เสร็จ เนื้อหาคงไม่ต้องถามลืมหมดแล้ว 55555 เนื่องจากติดภาระต่างๆมาก ไม่ได้ค่อยว่างเข้ามาเขียนบ่อยเหมือนแต่ก่อน ขอเอาเท่าที่ได้ล่ะกันครับ
    การไปร่วม #BarCampSK ครั้งนี้ เป็นการเข้าร่วม BarCamp ครั้งแรกในชีวิตแรก ก็เลยได้ซึมซับบรรยากาศเต็มที่ แต่ที่ดันพลากคือ เมื่อคืนนอนดึกมาก เกือบเช้า ก็เลยตื่นสายไปฟังช่วง Section เช้าไม่ทัน พูดเลยว่าผมพลาดหัวข้อดีๆไปเยอะเลยครับ

    งานปีนี้ได้จัดที่ตึกโรบอท ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตร์ ม.อ.หาดใหญ่ ก็ใกล้ๆนี่เอง อันที่จริงคณะตัวเองนั่นแหล่ะ อิอิ ก็เข้าไปผู้จัดก็อัทยาศัยดีมาก เชิญไปลงทะเบียน แจกบัตรรับของว่าง-อาหาร+เสื้อสวยๆ 1 ตัวด้วย ผมจัดข้าว KFC ไปสองกล่องเลย (เขิลจัง) จังหวะนั้นหิวมากกกก หุหุ

   ก็มาเริ่มสาระกันดีกว่าครับ ผมได้เข้าฟัง 3 Section ด้วยกัน Section แรก Test driven development โดย พี่เฟี๊ยต ศาณศรัณย์ สุขวงศ์วิวัฒน์ (@Sansarun) ศิษย์เก่า CoE รุ่นพี่ผมเอง มีการพูดถึง Unit Testing เป็นการ Test หน่วยย่อยๆ ของ program แล้วก็  Automated testing ประมาณว่าเขียนสคริปต์ขึ้นมาทดสอบครับ ซึ่งตอนท้ายๆ @Sansarun ได้ demo สดทดสอบให้ดูด้วย ข้อดีคือ เจอBugเร็ว แล้วก็ลดภาระของการทำ System Testing ได้ แต่การที่ไม่เขียนกัน เพรามันเป็นสิ่งที่น่าเบื่อ ขี้เกียจ เขียนยาก ไม่มีเวลาเขียนหรือแม้แต่เขียน Code กากๆทำให้ส่งผลต่อการเขียน Test ได้ยาก แล้วก็พูดถึง Test-driven development (TDD) ประมาณว่าเป็นวิธีที่แก้ Bug ได้รวดเร็วไม่กระทบคนอื่น

    ต่อด้วย Cloud computing โดย @icez คนเข้าฟังเยอะมากก เนื้อหาอันนี้ลืมไปหมดจริงๆ จำได้แค่ว่า ถ้าเราจะเลือก Clound ควรจะเลือกใช้ IDC หลายๆที่กระจายไปที่ไกล เพราะเมื่อเกิดปัญหา เช่น เมื่อเร็วๆนี้ที่ IDC แห่งนึงโดนตัดไฟ จะได้มีการ Backup ข้อมูลหรือกระจายโหลดไปที่อื่นได้

    ส่วน Section สุดท้าย Hacked by 1byte-The internet worm/trojan โดยพี่ไบร์ท @br1gh7n4ry ก็พูดคุยเกี่ยวกับการเขียนไวรัส ไม่ได้เจาะลึกถึงการเขียน Code แค่รู้พื้นๆ ว่าทำได้อย่างไร เขียนกับอะไรประมาณไหน ซึ่งพี่เขาทำมาหลายเวอร์ชั่นมาก หนักสุดคือเครื่องพังแบบเปิดไม่ติดเลย แต่ก็ไม่ได้ปล่อยมา เพราะต้องการเขียนเพื่อศึกษาไม่ได้เอาไปหาผลประโยชน์เหมือน hacker คนอื่นๆทำกัน   แต่ที่ฮาที่สุดที่คาดไม่ถึงคือ ถ้าใครใส่ไฟล์เพลงชื่อ i will survive ไว้ ไวรัสจะไม่ทำงาน พี่เขาแน่มาก 55555 ซึ่งเรื่องมาแดงโดนจับได้ก็เพราะพี่เขาใช้ Code name : br1gh7n4ry นี้แหล่ะ มีอยู่คนเดียวในโลก หาGoogle ก็เจอเลย
    สิ่งหนึ่งทีไ่ด้คือ เมื่อพี่เขาพลาด เขากล้าเผชิญกับปัญหาแล้วลงมือแก้ไขมัน ผมนับถือตรงนี้มากๆ "ใครจะรู้ว่าคนสร้าง virus worm อื่นๆ อาจเป็นเดียวกับคนที่สร้างตัวทำลายสิ่งอันตรายเหล่านี้แล้วแจกจ่ายให้ใช้กัน @imetanon"

   ความรู้สึกไปงานครั้งนี้ก็สนุกดีครับ ไม่น่าเบื่อเลย ได้รู้เรื่องใหม่ๆเยอะเลย ผมว่าหัวข้อต่างๆที่ฟังเนี่ย ถ้าเราไม่มีความรู้แล้วไปนั่งฟัง มันเหมือนเป็นการอินโทร เปิดเรื่องในการเริ่มที่จะไปศึกษา หรือถ้ามีความรู้อยู่แล้วก็ได้แลกเปลี่ยน พูดคุยกัน Section พูดได้ว่า อิ่มท้อง อิ่มความรู้ สุดๆไปเลย ประทับใจการจัดครั้งนี้มาก ครั้งหน้าถ้ามีและมีโอกาส ไปอีกแน่นอนครับ :)

อันนี้รูปคืนก่อนงานเริ่ม ถ่ายไว้ที่ระลึกกลัวไม่ได้มา 55555

#BarCampSK

ตรรกะป่วยๆ “ถ้าไม่อยากเปียกน้ำ ก็อย่าออกมานอกบ้านดิว่ะ”

นี้เป็นอีกปีที่ผมไม่ได้เล่นสงกรานต์ เพราะว่า เจอภาพตายายคู่นึง ท่านสูงอายุมากแล้ว
ตาขับรถส่วนยายนั่งเอียงข้างถือปิ่นโต ตาพยายามขับรถเบี่ยงไปเลนขวา แต่คงกลัวรถยนต์ผมที่ตามหลัง
เลยขับกลับไปเลนซ้าย แต่ก็เกือบประมาณกลางถนน
ยังไงแล้วก็ไม่พ้นรัศมีสาดน้ำ พอขับไปใกล้ๆกลุ่มเด็กสาดน้ำ ก็โดนสาดจนเละเลย

ยายพยามเอาเสื้อคุมมาบังปิ่นโตแล้วก็ตัวเอง
แต่ก็เอาไม่อยู่ เปียกไปหมดทั้งคู่
ผมนึกในใจขอให้ตายายกลับจากธุระเสร็จแล้วเถอะ ถ้ากำลังไปแย่แน่ๆ
ผมขับรถอยู่ด้านหลัง เห็นภาพและสีหน้าหมด เลยหมดอารมณ์เล่นทันที

เหตุการณ์คล้ายๆตอนประถมหน้าบ้านเพื่อนผมเอง ที่ทำให้ผมเลิกเล่นน้ำยาวๆเลย
ปีนั้นรวมตัวกับเพื่อนข้างๆบ้าน นัดกันไปเล่นสงกรานต์หน้าบ้านเพื่อน
มีพ่อซ้อนท้ายมากับลูก พ่อใส่เสื้อกันฝนมาคงคิดไว้แล้วว่าต้องโดนสาด แต่ลูกไม่ได้ใส่ คงมีตัวเดียว
จากนั้นพ่อขับช้าๆมาจอดแล้วเปิดกระจกหมวกกันน็อค กำลังจะบอกบางอย่าง
เพื่อนผมก็มือเร็วไปหน่อย สาดลูกเปียกหมดเลยเพราะลูกไม่ใส่เสื้อฝน
พ่อบอกว่า เห้ยอย่าสาด (ไม่ทันแล้ว) เห็นไหมจะไปส่งเด็กเรียนพิเศษ (ทำหน้าแบบโกรธมาก)
ผมหันไปดูช่องระหว่างหน้าลูกกับหลังพ่อ ก็มีแฟ้มใส่หนังสือเรียนอยู่ เงิบเลย
จากนั้นวงแตกทันที.. ขอโทษพ่อกันใหญ่ นับตั้งแต่นั้นผมเลยเลิกเลย รู้สึกผิดมาก
พึ่งเริ่มกลับมาเล่นเมื่อปีสองปีที่แล้วเอง แต่ก็เล่นแค่หน้าลีการเด้น (ห้างชื่อดังที่โดนคาร์บอมแห่งหนึ่งในจังหวัดหาดใหญ่)
หรือไปเล่นที่เล่นกันเยอะๆ เพราะไม่อยากไปสร้างความเดือนร้อนให้คนอื่น

ที่เล่าๆมา ผมก็เคยพลาดมาก่อน
ผมแค่อยากจะบอกว่า เราเล่นได้ แต่ก็อย่าไปรบกวนคนอื่นที่เขาไม่ได้เล่น ไม่อยากสนุกกับเราด้วย
เล่นสนุกแต่ตัวเอง ไปลำบากคนอื่นก็ไม่ไหว สังเกตุคนบ้าง ไม่ใช่จะสาดอย่างเดียว
บางคนเขามีเหตุผลจริงๆที่ต้องออกมา ต้องไปทำงานบ้าง ต้องกลับบ้านไปหาญาติบ้าง หรือเด็กๆไปเรียนพิเศษบ้าง
ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ออกมาให้ตัวเองเปียกหรอก จริงไหม ?
นึกถึงใจเขาใจเราเป็นสำคัญ ถ้าเราต้องไปธุระจริงๆแล้วโดนสาดน้ำจะรู้สึกยังไง

ปล.ขอโทษเพื่อนอาร์ม เพื่อนเนม เพื่อนเบล เพื่อนอรุ แล้วก็เพื่อนท็อปด้วย ที่พยายามลากไปเล่นให้ได้ แต่ก็ไม่ได้ไป ไว้เจอกันปีหน้าน่ะ ถ้าพวกนายกลับมาอีก :D

(ฉบับปัจฉิม) ช่วงสุดท้ายชีวิตมหาลัยของคนอื่น แต่ไม่ใช่ผม + PSU WiFi Tester

    อาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์แห่งการสอบ ทุกคนต่างมุ่งมั่นที่จะอ่านหนังสือสอบ แต่ผม ผม ผม !! ทำลังทำ(เหี้ย) อะไรอยู่เนี่ยยย อ๊ากกก ยังจะแวะมาเขียนบล็อคอีก ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ (เอาหน่าอีกสามวันสอบอีกรอบ ขอเวลามาเขียนสัก ช.ม.เดียวเอง ><)
    อีกไม่กี่วันสอบเสร็จ เพื่อนๆในรุ่นก็ทยอยจบกันแล้ว คงจะเหลือเพื่อนส่วนน้อยที่เหลืออยู่ รวมถึงตัวผม ที่ต้องคอยเกาะกลุ่มช่วยกัน พากันเรียนให้จบซะที ทั้งหมดก็เพื่อใบปริญญาเพียงใบเดียว เอาไปฝากที่บ้านให้พ่อแม่ภูมิใจ ให้คนที่รักเราภูมิใจ แต่หนทางที่จะได้มายังลิบหลี่มาก เพราะความที่ไม่ขยันแท้ๆ ตอนนี้ยังตอบตัวเองไม่ได้เลยว่าจะจบปีไหน ชีวิตจะเป็นไงต่อ แต่ตอนนี้ที่ผมรู้ ผมได้รู้ซึ้งกับคำนึงแล้ว กับการเรียนวิศวฯ "ยากน่ะกว่าจะเข้ามาเรียนได้ แต่จะเรียนให้จบมันยากยิ่งกว่า" ...

     ถามว่าอิจฉาไหมที่เห็นเพื่อนจบ "โครตอิจฉา" ถามว่าเสียใจไหมที่เราไม่จบ พูดได้เต็มปากเลยว่า "เสียใจมาก" แต่ก็ต้องหันกลับมามองตัวเอง ลองถามตัวเองดูว่าเพราะอะไรถึงเป็นแบบนี้ เพราะเราขี้เกียจรึป่าว? เพราะเราไม่ขยันหรือเปล่า? เพราะเราไม่อ่านหนังสือมันเลยรึเปล่า? เพราะเราเอาแต่เที่ยวรึเปล่าว? เพราะเราเท่าแต่ดูหนังหรือเปล่า ? ถ้ามันใช่ไปหมด ก็คงต้องรู้ตัวได้ล่ะว่าทำอะไรอยู่ (ถึงหลายๆคนจะบอกว่ารู้ตัวช้าไปน่ะ) พูดกันตามจริง ก็รู้ตัวตลอดนั่นแหล่ะ แต่มันทำไม่ได้ซักที ไม่เข้าใจเพราะอะไร ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ จะทำยังไงให้ความขี้เกียจออกไปจากชีวิตซะที ต้องทำยังไงน่ะ (ผมคงปฏิเสธสำหรับคำตอบไม่ได้ เพราะผมรู้คำตอบดีเช่นเคย แต่ทำไม่เคยได้อีกเช่นกัน)

    วันพรีเซ่นโปรเจ็คไฟนอล วันนี้เป็นวันที่เหมือนทุกๆอย่างที่เราทำมาทั้งหมดจะต้องมาเสนอให้อาจารย์ถูกใจมากที่สุด ให้เห็นว่างานเราดี ไปใช้ได้จริง มีประโยชน์ ทำตามเป้าหมายที่วางไว้ได้สำเร็จ ผมก็ทำทุกอย่้างเต็มที่ความสามารถที่ผมคิดว่าดี (และขอช่วยคนอื่นได้) แต่ก็โดนอาจารย์ว่ากลับมาเหมือนเดิมคือ ไม่ FRIENDLY กับผู้ใช้อีกตามเคย พอทำอะไรได้ก็หยุดอยู่แค่นั้น ไม่คิดพัฒนาต่อเลย ซึ่งมันก็จริง ความรู้สึกตอนนั้นผมรู้สึกได้ถึงมุมมองที่ต่างกัน อาจารย์กำลังจะบอกว่า เห้ย มึงทำได้ถึงเป้า มึงก็ต้องทำให้ทะลุเป้าไปอีก ไม่ใช่หยุดแค่นั้น แต่มุมมองผมก็คือ ทำได้ตามเป้าหมายที่วางไว้ แล้ว พอ กูไม่ทำต่อแล้ว กูเหนื่อยแล้ว กูไม่อยากติดบักอีกแล้ว งานที่ออกมาเลยไม่เห็นความก้าวหน้ามากนักในครั้งนี้
   ซึ่งงานที่ผมทำสำหรับคนอื่นจะว่าง่าย ไม่มีอะไรเลย ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเขาไม่ได้มาทำคงไม่รู้หลอก แต่สำหรับผมผมว่ายากมากน่ะ ด้วยความที่ไม่เทพ java พอมาเขียน android ก็งานเข้าเลยเต็มๆ ไปได้ช้าโครตๆ ซึ่งมันเป็นปัญหาหลักสำหรับผมเลย ยิ่งงานที่ทำจะต้องเอา Tools Network ไปใช้บน Android เข้าอีก สำหรับผมมันยากไปอีกขั้น ตอนทำไม่ได้ ถึงขั้นท้อจะเปลี่ยนโปรเจ็คเลย (แต่ก็ต้องขอบคุณพี่กาย ห้องปิวป้าที่ช่วยจนทำได้ ถ้าไม่ได้พี่ ผมคงไปเกิดแน่ๆ) พอได้แล้วก็ต้องทำ Authen กับ Server เพื่อให้รู้ว่าใครเป็นคนใช้อยู่ ซึ่งตอนหลังเปลี่ยนไปเชื่อมต่อกับ PSU Passport เสริมอีกต่อ ทำได้แล้วต่อมาต้องทำให้ตัว Tools Network (iperf) ที่ใส่เข้าไป ดึงฟังชั่นการทำงานออกมาให้ได้มากที่สุด ต้องให้ผู้ใช้เลือกได้ต้องการที่จะทดสอบอะไร ก็ต้องไปแอนดรอยด์ไปดึงค่าจาก Jason ที่คิวรี่ข้อมูลคำสั่งที่เตรียมไว้จาก DB เรียบร้อยบแล้ว มาโชว์บนเครื่องให้ผู้ใช้เลือก จากนั้นเมื่อผู้ใช้เลือกก็ส่งคำสั่งเข้าไปใน Tools Network (iperf)  ให้มันทำงานทดสอบ WiFi ไป แล้วจัดการดักค่าที่ได้ออกมาเก็บใน text file ไว้ อ้ออีกอย่างที่สำคัญคือต้องทำให้แอพฯ เก็บค่าทุกอย่างในสภาพแวดล้อมที่เครื่องจะ Get ค่าได้ส่งออกไปด้วย เช่น IP Address ,SSID ,GPS ,ระดับสัญญาณของ WiFi เพิ่มไปใน text file ส่งค่าไป Server ด้วย สำหรับงานชิ้นนี้เต็มๆเดี๋ยวถ้ามีว่างๆค่อยเขียนแยกออกมาให้ระเอียดหน่อย เพราะมีส่วนนึงทำงานกับพี่ห้องวิจัยอีกคน หวังว่าจะมีโอกาสเขียน ><

      หลังจากพรีเซ่นจบก็เป็นงานปัจฉิมภาควิชา ที่มอบให้แก่พวกเรา CoE22 โดยในงานได้เชิญศิษย์เก่าพี่ประสิทธิ ตันพาณิชรัตนกุล กรรมการผู้จัดการ บจก.เอ.พี.เค.เฟอร์นิเจอร์พาราวู้ด/บจก.เอ.พี.เค.กรียนเอ็นเนอร์จี มาพูดเกี่ยวกับความพร้อมในการทำงาน เอาตรงๆว่าผมฟังไปได้สักพักก็หลับแล้ว เพราะเมื่อคืนยังไม่ได้นอน บวกกับพรีเซ่นตอนเช้าต้องจัดเตรียมยกของเหนื่อยมาก ช่วงบ่ายไปคุมแลปต่ออีก กลับมานั่งฟังตอนเย็น+แอร์เย็นๆด้วย หลับเลย แต่พอตื่นขึ้นมาก็พอได้ฟังช่วงตอนท้ายๆ ผมจับประเด็นพอได้ว่า โชคดีที่เรียนวิศวฯ ถึงงานพี่เขาไม่ได้ทำงานตรงกับวิศวฯคอมโดยตรง แต่ เพราะวิศวฯสอนให้คิดเป็นระบบก็เลยสามารถไปทำงานทุกอย่างได้ การที่เราโดนยิงโปรเจ็คเยอะๆ ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีเพราะ ตอนทำงานจริงถ้าหัวหน้างานเป็นแบบอาจารย์ก็ต้องรับให้ได้ พี่เขาแต่งงานกับพี่ภาคเคมีด้วย ผมเลยไม่แปลกใจว่าทำไมสร้างโรงงานที่สองเกี่ยวกับพลังงานได้ โดยดึงพลังงานจากรากของต้นยางมาผลิตเป็นกระแสไฟฟ้าเลี้ยงโรงงาน ถือว่าเมพมากๆ
     จากนั้นเมื่อบรรยายเสร็จ อาจารย์ก็พูดต่อว่า ว่าไม่ตั้งใจฟังพี่เขาเลย รู้สึกผิดขึ้นมาในบัดดล แล้วอาจารย์ก็ถามเพื่อน 5 คนว่า แรงบันดาลใจหรือว่าอะไรบ้างที่เราใช้ พูดมาให้ได้เยอะมากที่สุด สิ่งที่ทุกคนพูดตรงกันคือ ครอบครัว ไ่ม่ว่าจะเป็นเป็นพ่อหรือแม่ ผมชอบคำๆนึงมากมีเพื่อนอกว่า เวลาหนูทำอะไรหนูจะคิดก่อนทำ แล้วเวลาทำก็นึกถึงพ่อแม่ตลอด ผมว่าคำตอบแค่นี้มันเพียงพอแล้วสำหรับทุกอย่าง
     จากนั้นให้ประธานแต่ล่ะคนออกมาพูด คนแรกจูเหนี่ยร์ คนสองก็พริก คนสามเป็นผม และคนที่สี่ก็เป็นบ็อท ตามจริงก็ไม่รู้จะพูดอะไร เพราะที่พูดไปก็คงซ้ำๆเพื่อน อีกอย่างผมว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันเห็นๆกันอยู่แล้วว่าเป็นไง แต่ก็ต้องออกไป เห็นทุกคนพูดแต่กับครอบครัว ก็เลยขอดึงเข้าเรื่องเพื่อนว่า ที่รุ่นเรามาถึงทุกวันนี้ได้ คงไม่ต้องขอบคุณใครที่ไหน ถ้าจะขอบคุณคงต้องขอบคุณพวกเรากันเอง เพราะพวกเราช่วยกัน ถึงทำให้รุ่นมาถึงตรงนี้ได้ จากนั้นอาจารย์ก็มาให้ข้อคิดปิดท้าย ที่ผมพอจะจำได้ ช่วงนั้นสมองเบลอๆไปหน่อย จำมาได้สามอย่างคือ เวลากำหนดเป้าหมาย อย่าคิดถึงตัวเองมากนัก แล้วมันจะยิ่งใหญ่ ,แล้วก็เอาใจเขา มาใส่ใจเรา (อ.ทวีศักดิ) ก่อนทำอะไร คิดให้ดี ให้มีสติ รู้ว่าอะไรควรเชื่อและไม่ควรเชื่อ และทำอะไรต้องเชื่อถือได้และถูกต้องเสมอ (อ.แสงสุรีย์)

ปล.สุดท้ายรู้สึกโชคดีมากที่มาได้เรียนวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ม.สงขลานครินทร์  โชคดีมากได้มาอยู่รุ่นที่ 22 ถึงไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่รู้เพียงว่าตอนนี้คิดไม่ผิดจริงๆที่ได้มาเรียนที่นี่ คิดไม่ผิดจริงๆที่เลือกที่นี่ คิดไม่ผิดจริงๆที่ได้มาใช้ชีวิตที่นี่ และไม่คิดผิดจริงๆที่ได้มาเจอเพื่อใหม่ที่นี่ ขอให้เพื่อนๆที่จบไปประสบความสำเร็จใจชีวิต มีงานมีการทำเร็วๆ เงินเดือนสูงๆล่ะ ผมก็ต้องเรียนให้จบให้ได้ เจอกันก็อย่าลืมทักกันด้วยล่ะ :)

โปรดเข้า ใจคำว่า "เพื่อน" กันนิด ไม่ใช่ซ้ำเติมแต่คอยช่วยเหลือ

คือวันนี้อารมณ์เสียมากถึงมากที่สุด เจอแต่พวกเก่งแล้วเบ่งใส่คนอื่น
พอว่ากลับไป ก็อ้างว่า หวังดีที่พูดออกไป
คือเข้าใจว่าหวังดี แต่บางทีนายพูดแบบนี้ มันไม่เข้าหู เราคนฟังไม่ชอบเลยว่ะ
คนอื่นเขาก็มีหัวใจเหมือนกันน่ะ ไม่ใช่เก่งแล้วทำพี่ จะพูดจาถากถางกับคนอื่นอะไรก็ได้

"คำพูดทุกความสัมพันธ์ต้องการความจริงใจ
เหนื่อยกับการกระทำของบางคน
ที่ไม่สนใจความรู้สึกคนอื่นเลย"

สวัสดีปีใหม่ครับ 2557

     และแล้วเวลาก็ผ่านไปเร็วเสมอ ผ่านไปอีกปีแล้วสิน่ะ เริ่มต้นปีใหม่ก็ได้แต่หวังว่าจะมีชีวิตใหม่ ทิ้งนิสัยที่ไม่ดีได้เหมือนกับคนอื่นบ้าง  วันนี้ตื่นขึ้นมาก็ 4 โมงล่ะ เมื่อคืนดูหนังดึกไปหน่อย หนังสือยังไมได้อ่านเลย ==" ก็ถือวาระขึ้นปีใหม่ ไปบริจาคเงินซื้อโรงศพให้ศพไร้ญาติที่มูลนิธิมิตรภาพสามัคคี (ท่งเซียเซี่ยงตึ๊ง) หาดใหญ่ ซะหน่อย ถึงจำนวนเงินไม่มาก แต่ก็ให้ด้วยใจที่อยากทำบุญจริงๆ ถือว่าเป็นการทำบุญรับปีใหม่ล่ะกันครับ ก็เลยเอาบุญมาฝากกัน
     ในปีนี้พอมานั่งคิดดูๆ ยังไม่ได้ทำอะไรมากหรือเป็นชิ้นเป็นอันเลย แอบรู้สึกว่าเวลาชีวิตน้อยไปหรือเปล่า (แต่มันก็มีเท่ากับคนอื่นนิ แอ๊ะ!ยังงัย) หรือว่าเวลามันเยอะ เยอะจนใช้ชีวิตผลาญเล่นไปวันๆจนไม่รู้สึกว่ามันมีเท่านั้นเอง แน่ล่ะผมว่าอันนี้มากกว่า สิ่งที่ผมนึกขึ้นได้คือ ในปีที่แล้ว ผมได้ตั้งใจทวิตไว้ว่า สิ่งที่อยากทำในปีนี้ 2556 ผมมันมีอะไรบ้าง ก็ตามรูปเลยครับ

       ที่สุดแล้วผมก็ทำได้ไม่ถึงครึ่งนึงเลย ผมคงไม่บอกน่ะว่าข้อไหนบ้าง แต่ผมรู้สึกว่าผมเสียใจมาก เพราะมันเป็นสิ่งที่ผมคิดจะทำ แต่ไม่ยอมทำ ผมรู้สึกเสียใจมากกว่าในสิ่งที่ทำแล้วมันพลาดซะอีก ถ้าเกิดว่าวันนึง วันที่ผมจะไม่มีโอกาสที่จะทำทั้งๆที่มีเวลาทำได้ ผมคงรู้สึกแย่มากๆ เผลอกดไปดูฉบับร่างที่เขียนค้างไว้มีตั้ง 6 เรื่อง เหอะๆ ไม่รู้วันไหนจะมีเวลาเขียนให้จบ หลังจากสอบ ถ้ามีอารมณ์ คงเขียนยาวๆ (ก็ได้แต่หวัง!!)

       บางครั้งชีวิตคนเราก็ไม่ได้ง่ายเสมอไป อาจมียากบ้าง มีง่ายบ้าง ก็ปะปนกันไป แต่สิ่งที่ที่ผมพยายามย้ำเตือนตัวเองเสมอในปีที่ผ่านมาคือ ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า และไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องคิดหน้าคิดหลังให้ดีที่สุด ถ้าทำพลาดไปหรือเลือกที่จะทำแล้ว ก็ต้องรับผลของมันให้ได้ ตรงแต่อย่าต่ำ สุดท้ายสิ่งที่ทำมันอาจทำให้ส่งผลให้คนไม่ชอบเราก็เป็นเรื่องธรรมดา (ถ้าไม่มีนี่ดิแปลก) ถ้าเลือกที่จะได้อย่างนึง แต่ถ้ามันมาพร้อมกับการที่เราต้องเสียอย่างนึง ก็ต้องยอมรับมันให้ได้ โลกอยู่ง่าย แต่การที่จะใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ไม่ได้ง่ายครับ โลกนี้มันมีอะไรมากกว่าที่เราคาดไว้เสมอ และทุกๆอย่างถ้ามีความพยายามสามารถทำให้สำเร็จได้ ผมเชื่ออย่างนึงว่า ลิขิตฟ้า หรือจะสู้มานะตน

       สุดท้ายขอดราม่าหน่อย ยอมรับครับว่าช่วงนี้รู้สึกเบื่อกับชีวิตมาก  รู้สึกชีวิตมันขาดแรงบัลดานใจไปในหลายเรื่อง ผมรู้สึกท้อ  รู้สึกเหนื่อย  รู้สึว่าคนที่รักเราหวังกับเราไว้มาก  รู้สึกกลัวที่จะทำไม่ได้ตามที่หวัง   รู้สึกว่าชีวิตเดินไปในเส้นทางที่หาทางออกไม่ได้ กลัวว่าวันหนึ่งจะหมดพลังเท่านั้นเอง 

     จะปีใหม่แล้ว ผมก็ขออวยพรคนที่เข้ามาอ่าน Diary ของผมซะหน่อย ในปีใหม่ปีหน้านี้ก็ขอให้คุณมีความสุขมากๆ มีสุขภาพแข็งแรง คิดสิ่งใดก็ขอให้สมปราถณาทุกประการ ขอให้คุณมีสติในการใช้ชีวิตเสมอ และสิ่งหนึ่งที่ทุกคนต้องการคือ ขอให้คุณประสบความสำเร็จในชีวิตๆในทุกๆด้าน และสุดท้ายนี้ ก็ขอให้คนที่คุณรัก รักคุณมากๆ และอยู่กับคุณไปนานๆ สวัสดีปีใหม่ครับ 2557 :)

ปลาตะเพียน

        พอดีรื้อกระเป๋า บังเอิญเจอปลาตะเพียนตัวนี้ แล้วนึกถึงยายคนนึง แกจะนั่งขายปลาตะเพียนแบบนี้อยู่ที่ #จตุจักร ผมถามแกขายเท่าไหร่ แกบอกว่าตัวล่ะ 10 บาท ผมก็ยืนดูยายคนนี้ซักพัก ก็มีคนมาซื้อของแกเยอะน่ะ แต่ส่วนมากจะบริจาคซะมากกว่า ประมาณว่า ตัวล่ะร้อยก็มี สุดท้ายแล้วผมก็ช่วยซื้อยายไป 40 บาท ตามจริงกะจะบริจาคเฉยๆ แต่เห็นสวยดี เลยหยิบมาตัวนึง ผมว่ายายแกเทพมากน่ะ ที่ผมบริจาคตังให้แกเพราะคิดว่า ดูแล้วแกยังมีเรี่ยวแรงที่จะทำอะไรได้ ก็ทำมาขาย ถึงแกไม่ทำเอง แกเอามาขายเฉยๆ ผมก็รู้สึกว่าแกยังรู้จักทำมาหากิน ยังดีกว่า ขอทานบางคนดูยังแข็งแรงกว่ายายคนนี้อีก แตไม่คิดจะดิ้นรนทำอะไรเลย นอกจากนั่งพนมมือขอตังอย่างเดียว ดูแล้วเศร้าใจ ...

งานบายเนียร์…นั้นสำคัญฉไหน

       พอดีผมไปอ่านเจอบทความนึงของ khem9news.com  ซึ่งก็อดคิดไม่ได้ว่า มันตรงกับที่เป็นอยู่ของ วิศวฯ ม.อ.เลย แต่อีกใจนึงก็คิดว่า นึกว่าเป็นแต่ของเราเท่านั้น ที่จริงก็เป็นที่อื่นด้วยเหรอเนี่ย ลองอ่านกันดูครับ ถึงจะยาวไปหน่อย แต่มันก็ได้ข้อคิดอีกเยอะมาก

       "BYE NIOR มาจากคำว่า BYE SENIOR เป็นงานประเพณีน้อง พี่ งานหนึ่งในรั้วมหาวิทยาลัยนอกเหนือจากงาน “รับน้อง”และ “ขอบคุณ พี่” เป็นงานที่จัดขึ้นมาเพื่ออำลานักศึกษารุ่นพี่ที่สิ้นสุดการศึกษา ความสำคัญน่าจะอยู่ที่การทำให้นักศึกษาปีสุดท้ายได้หวนระลึกถึงชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยที่มีทั้งสุข เศร้า สำหรับงานนี้ก็ไม่น่าจะมีอะไรมากกว่าการกินเลี้ยงธรรมดาๆ ซึ่งมีการแสดงของแต่ละรุ่นและเปิดโอกาสให้รุ่นพี่ที่กำลังจะจบได้กล่าวคำอำลาอย่างเป็นทางการท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่นเป็นกันเอง

         แต่ปัจจุบัน ได้เปลี่ยนวัตถุประสงค์ของงานนี้โดยไม่รู้ตัว มีการจัดงานอย่างอลังการ เช่าห้องจัดเลี้ยงในโรงแรมหรูหรามีระดับ ร้านเหล้า หรือผับบาร์ ทำให้งานนี้กลายเป็นเวทีประชันความงามไปโดยปริยาย หลายคนซื้อเสื้อผ้าใหม่ รองเท้าใหม่ ทำผมทรงใหม่โดยเฉพาะผู้หญิงที่แต่งตัวโป๊ นุ่งน้อย ห่มนิด เพื่องานนี้โดยเฉพาะ และยิ่งกว่านั้นบางคนถึงกับเข้าคอร์สลดความอ้วนเพื่อทำให้ตัวเองดูดี ไม่เป็นที่รังเกียจของคนในงาน ทั้งๆที่ในช่วงเวลาปกติไม่เคยคิดจะรักษาสุขภาพตัวเองเลย ทำไมเราต้องจัดงานเลี้ยงอย่างฟุ่มเฟือยเช่นนี้ งานเล็กๆก็น่าที่จะให้ความรู้สึกดีๆได้

          ถ้าการจัดงานรื่นเริงครั้งนี้เสียค่าใช้จ่ายแต่พอสมควร ไม่ใช่เอาเงินหลายหมื่น หลายแสน ที่เก็บจากรุ่นน้อง ซึ่งยังต้องแบมือของเงินผู้ปกครอง ซึ่งท่านให้เงินมาเพื่อการศึกษาเล่าเรียน และใช้จ่ายเฉพาะในสิ่งที่จำเป็นหรือเหมาะสม ไม่ใช่ให้เงินมาถลุงเล่นกันเช่นนี้ และที่สำคัญคือฐานะทางบ้านของแต่ละคนก็ไม่เท่ากัน บางคนก็ไม่รู้สึกเสียดายกับเงินจำนวนนี้ที่ต้องจ่ายไป บางคนถึงกับนำเงินส่วนที่เขาออมไว้เพื่อซื้อสิ่งที่จำเป็นในชีวิตมาใช้ในงานครั้งนี้ เพียงเพื่อที่ตัวเองจะได้มีส่วนร่วมกับ “เพื่อน”เพื่อที่จะลดช่องว่างทางสังคม

          ซึ่งเงินจำนวนนั้นสามารถทำอะไรให้เกิดประโยชน์ได้มากมาย และอย่าลืมว่าวัตถุประสงค์ของงานบายเนียร์นั้น จัดขึ้นเพื่ออำลารุ่นพี่ไม่ใช่การประชันความงาม"

ACM-ICPC Asia Regional Programming Contest 2012

           และแล้วความใฝ่ฝันหนึ่งที่อยากทำในชีวิต คือ เข้าประกวดแข่งขันการเขียนโปรแกรม (ดันโชคดี ได้แข่งระดับเอเชีย อิอิ) เพราะอยากจะรู้ว่าความรู้สึกจะเป็นยังไงบ้าง เห็นเขาแข่งๆเนี่ย น่าจะมีคนเทพๆทั้งนั้น อยากไปอยู่ดงเทพ 5555 และแล้วก็มีโอกาสล่องลอยคลานเข้ามาในชีวิตผม โดยไอตั้วกับไอเคน มันจะลงแข่งแต่สมาชิกขาดไปคนนึง ก็เลยหาๆสรุปมาลงตัวที่ผม เป็นอะไรที่โอเคน่ะ เกรียนยกทีม 5555 แต่ก็นั่นแหล่ะน่ะ ไอเราไม่เคยลงแข่งอะไรแบบงี้เลย เขียนโปรแกรมก็ไม่ใช่เวิกที จะลงก็ไม่รู้จะไปรอดรึป่่าว นี่ระดับเอเชีย ถ้าไม่ได้อะไร ขายหน้าแบบโกอินเตอร์เลยน่ะ =="

             มี Dr. Bill Pocher (ICPC executive director), Dr. Jeff Donahoo (ICPC deputy executive director), Dr. C. J. Hwang (ICPC Asia Director) และ Ms. Brenda Chow (IBM representative) จากสหรัฐอเมริกาและแคนาดา คนสำคัญระดับโลกมาพิธีเปิดด้วย

บรรยากาศภายในห้องแข่ง

บรรยากาศภายในห้องโค๊ช

              มีทีมเข้าร่วมการแข่งขัน 65 ทีม จากมหาวิทยาลัยต่างชาติ 34 ทีม จาก 6 ประเทศ มีไต้หวัน(2) จีน(6) มาเลย์เซีย(7) สิงคโปร์(7) ฮ่องกง(5) และเวียดนาม (7) และยังมีทีมจากมหาวิทยาลัยต่างๆ ในไทย อีก 31 ทีม ได้แก่ ม.มหิดล (2) ม.เกษตรศาสตร์ (2) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (9) ม.เทคโนโลยีราชมงคล ศรีวิชัย (4) และ ม.อ. ภูเก็ต (4) และ ม.อ. หาดใหญ่ 10 ทีม 

              เพื่อนๆอาจจะสงสัยว่าแข่งโปรแกรมอะไรแบบนี้ไปเกี่ยวอะไรกับลูกโป่ง คือ ถ้าทีมไหน Solve ได้ 1 ข้อก็จะได้ลูกโป่งมาหนึ่งลูกมาปักเก๋ๆโชว์พาว์แบบว่า ข้อนี้อ่ะเหรอ กุแก้ได้แล้ว ชิวๆอ่ะร่ะ อิอิ (แอบขู่เพื่อนเล็กน้อย) แล้วก็ระดับความยากของโจทย์ก็จะแตกต่างกันไปตามสีของลูกโป่งด้วย โจทย์ก็จะมี 10 ข้อ Problem A-J ทุกข้อเป็นโจทย์ Eng หมด อ๊ากกก (พาดิกเข้าได้ ใครไม่เทพ แต่นั่งแปลกันปวดตับแน่) ยาวประมาณหนึ่งหน้าครึ่ง Orz (รอบเอเชียโจทย์ยากหน่อย) จะมี Sample Input กับ Sample Output ให้ เกือบทั้งหมดจะเป็นโจทย์คณิตศาสตร์ ที่ต้องเขียน algorithm solve ให้ออก เครื่องที่เขียนจะเป็น Ubuntu ลง Editors: vi/vim, gvim, xemacs, gedit, kate ภาษาที่เขียนได้ก็จะมี Java/C/C++/C (ผมแอบถามเพื่อนมาล่ะ เขาบอกว่าต้องเขียนกับ C++ มันจะเร็วสุด ) IDE ที่มีก็ Eclipse/Netbeans/Anjuta ให้ได้เลือกใช้

แล้วก็ได้ลงแข่งแบบเอาฮา แต่ก็โชคดี อย่างน้อยได้ลูกโป่ง 1 ตั้งหนึ่งลูกอยู่ TT (ถึงกะใช้คำว่า"ตั้ง") 

แอบเนียนขอลูกโป่งเพื่อนมา 5555 สีขาวคืออยากสุด ไม่มีใครได้เลย

             และแล้วสุดท้ายก็ปิดท้าย Party ประกาศรางวัลที่หาดแก้วรีสอร์ท ไม่มีทีมจากประเทศไทยติด 1-7 เลย แอบเสียใจ แต่ก็ยังดี ทีมจากจุฬาได้ที่ 17 TT

                 บังเอิญว่าตอนกลับ ได้มีโอกาศขึ้นรถร่วมกับทีมที่ได้ที่7 ทีม DiscreteMath ซึ่งมาจาก Vietnam จาก University of Engineering and Technology  ไอเราก็น่ะ อยากรู้ว่าทำไมมันถึงได้เก่งจังฟร่ะ ก็เลยพูดอิ้งเม่งเลยมีอะไรถามหมด (แบบงูๆปลาๆนี่แหล่ะ) คำถามแรก What are you nick name ? เม่ง เขางงเบย สวนกลับมาว่า ประเทศจีนไม่มีชื่อเล่นกัน กำ TT เอาแล้วไงกุ (เป็นคนที่ 2 ในรูป ลืมชื่อแล้ว) จากนั้นเพื่อนๆก็รุมคำถามกันใหญ่ ว่าข้อนั้นทำไง แก้ไงบ้าง แต่คือสรุปได้ว่า ที่เก่งเพราะเขาเรียนวิชาที่เกียวกับ algorithm มาตั้งแต่ ป.6 Orz. (นึกในใจ กุเล่นกระเป่ากบอยู่อีกม้าง) จากนั้นก็คุยๆไปตามประสา

 ปล.ต้องขอบคุณภาคคอมฯที่ผมเรียน ที่ได้เป็นเจ้าภาพ ทำให้ลงแข่งได้ และทำให้ผมประหยัดตังค่าสมัครไป 4500 บาท อิอิ

21 ขวบบบ+3Com4Major2012

    กว่าจะได้มาเขียนวันเกิด อ๊ากก ปีนี้ไม่ว่างเลยจริงๆ ตามจริงก็พูดตรงๆเลยว่าทำงานจนลืมวันเกิด TT เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยน่ะเนี่ย ถ้าถามทำไมเหรอครับ เป็นเพราะต้องเตรียมงาน 3Com4Major ที่ภาคคอมเรา (CoE) เป็นเจ้าภาพ ผมต้องเตรียมงานเองหมดเพราะเป็นหัวหลักของงาน ทำเอาเหนื่อยเลย แต่มันก็คุ้มค่าแฮะ เป็นของขวัญวันเกิดให้ตัวเองเป็นอย่างดีเลย ก็เลยเอาภาพมาฝากให้ชมกันน

   

ปล.3Com4Major2012 นี้ต้องขอขอบคุณเพื่อนบางคนที่ลงเรือลำเดียวกันแล้วพายไปถึงฝั่งด้วยกัน ถึงมันจะไม่ได้ดีมากที่สุด แต่มันก็ทำให้รู้ว่าถึงคนในเรือจะน้อยลง แต่สุดท้ายถ้าเรามุ่งมั่นและตั้งใจ มันก็ไปถึงฝั่งจนได้ ถึงจะช้าหน่อยก็ตาม
ปล.ของคุณเพื่อนๆที่มาเม้นวันเกิดด้วยคับ :D
Thx.SMS จอย+อาร์ม(แก่) Thx.Twitter.พี่เอ็ม
ThxFB. Arm Patiphat, Nattawee Puengbankoh,อนุกูล ชูติการ,BooKz Kawin,Fareeda Butlam ,Nattaporn Suttishe,Chainarong Chamchanta ,June Supanun,LuciferKza Lastbreathe,ธัชภูมิ ชูสง่า,Nakarn Ice,Vongola Porshe,ผัดไท กุ้งสด ,บิวจิ โซมัช ,BoSs Gag,Pui Nongnut,Kwan Nutnicha,Krit Jantana,นริศราวัลณ์ แก้วนพรัตน์ ,Ekanit Zow Sunsuwan,PangPoon Supawinee Maknuan ,ชิตพล ชุมภูทอง,Woragorn Kheawjeen ,รัฐพงศ์ ยงตระกูล,G'Kibzii Chalala,Gear Na Kub ,MooJin จิ่นจิ๊น,Momay Mvsk,Momay Mvsk,Benzii Hernandez,KlonGtip Suthunya Panich,KlonGtip Suthunya Panich,Toto'z Snow,Um Anusornpakdee,ชนกภัทร เตชะวันโต ,Spencer Anniie Octera ,Sivakorn Phuksapakdeewong,Channarong Pachuenjai ,Gunniiez de Rossi,Phiphu New,Natnaree Eardprapan,Natnaree Eardprapan,Bank Bryant,Wanthalee Chaowanawuth,Khrongkhwan Thammatinna ,Janyaporn Panmueng,Pongcharoen Saraveg,Apisit Daowieng,Kridtanai Chantanaluck,Nowwy Siyanon,Tor Boonnum ,Gunz Apostophy ,MmRefresh Lowsi,Palm Sakarin,Palm Sakarin,หลินฮุ้ย Atisup ,ดับเบิ้ลยู ยูที ,Dezeed Vaseflower ,GuLp Intelligence,อามมี่ นายเหมืองทอง,หวู จื้อทาว,Best Trirat,ตอ เต้ย ตุ๊ย นุ๊ย ,Rakpracha Intania G E ,Nattarat Octera Gayapun,Pol Classic,Ann Kanjapat,Pattanachai Sotarat,Satjawat Krodtem ,อย่าลังแกคนที่ไม่มีคัย ด้วยคำว่ารัก ,Tong' Single ,นัสรุลเลาะห์ เจ๊ะยะหลี ,Nattapong Sansern,Amonrat Nokrurak,Tanon Sirisuk ,Piyapong Thongpang,Tatpon Dad-Moo Phioondee,Kiratik Pt TsRaito,Kiratik Pt TsRaito ,Sopon Phiphatthanamaitree ,Poldet Assanangkornchai ,Smart Chong Bua,อัจฉรา รัตนจรณะ ,Tor Chp,จุ๊บ ปา จุ๊บ ,Porplatagom Sitaphong,Chanit Mechanical ,Kamolwan Mook Sangthong,Kittiphan Benz ,Nita Chitmanee,Plaisawat At TrippleTong ,Plaisawat At TrippleTong ,โลมาน้อย หมูตอน,Bas BlackHeart,Paremwadee Yanwhicharaporn,ป่อ ป๊อ,Memory OfFrequency ,Ton Tirapalika,ชน-บุรี หาดใหญ่ ,NangRai Paey ,Pinky'z Pedigree,Baitong Haruethaiworakul ,Nan Patamaporn,A-Ru Kub ,A-Ru Kub ,BlizzeraaTlz Destroyslayer,Daisy Day,Teerajet Chumrunworakiat,Thanwa Nooploy,Wanmai Srisuwanno ,ประสาสน์ แก่นกระจ่าง,Suttirak Thongngom ,Suttirak Thongngom ,Queenzii Lluvia,Partya Sitaphong,Nattapol Rattanajinda,Kaew Phuket,Phueng Nattida Kaewmak ,ระยะเย็นชา เกิด ขึ้นมาไม่รู้ตัว ,Kachin Pathomponpitak,Mechuk Muk Tanya,Onuma Onrutee,Onuma Onrutee,Josh Loso,Pang Care,Aom Amm,Supanatarm Tonpisan,Jang AveSp,Kuang Ronnakrit,Ext PleuG'z,Sumethat Sawitchako,Nutalways Pazzo,Areeyo Yungist,Kat Rusnee Buena,ลูกเกดดด เด็กหญิงเชื่อคนง่ายดายยย,ปลาทู นึ่ง,Cinteraz Toon,Channarong Pachuenjai,อยู่อาน แซ่สี่,Happy Time,LeLo Yuiiz,Kanoknard Seawpakorn,วรากร วิเศษสินธุ์,Rakjang Narak,ธนพร ส่งศรี,Kiat Pheng-in,Nathapoj Prommul,Nawakan Ubon,อีฟ คร๊าบบ,ปิยวัฒน์ มณีนวล,OAo Alaiz,Sippaphas Swaroj,Rambo Boo,Rambo Boo