ความพิการไม่สามารถปิดกั้นการเข้าถึงเทคโนโลยีได้ โลกกว้างเป็นของทุกคนอย่างเท่าเทียม

        เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ผมได้รับโอกาสติดตามไปเก็บภาพ Dr.Hyonkon KIM, the Vice President of National Information and Society Agency (NIA) Republic of Korea. เยี่ยมชมศูนย์อินเตอร์เน็ต USO-NET ของ กสทช. ณ โรงเรียนสอนคนตาบอดภาคเหนือในพระบรมราชินูปถัมภ์ฯ ในนามของ สหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศประจำภาคพื้นเอเซียและแปซิฟิค (ที่ทำงานหนูเอง 55555)

         ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีที่เปิดโลกผมไปในตัวเลยน่ะ คือเอาตรงๆไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนตาบอดเขาจะใช้ได้ จังหวะนั้นตอนลงจากรถ คิดแบบโง่ๆเลย ตามองไม่เห็นจะเล่นได้ไงว่ะ แว๊บแรกที่ครูพาเข้าไปในห้องคอม เหยดดดดเขร้ นี่มันไม่ธรรมดาแล้วว่ะ นี่เล่นได้แบบปกติด้วย คุณครูบอกว่า เด็กที่จะเล่นได้ ต้องฝึกหัดพิมพ์ดีดด้วยความเคยชินมาก่อน และขณะเล่นจะมี Software อ่านเสียงตลอดเวลา เลยใช้งานได้ จากนั้นครูก็เปิดงานที่น้องๆทำไว้ เปิดคลิปที่น้องๆถ่ายเอง ตัดต่อเอง ใส่เอฟเฟ็ค อัพขึ้น youtube เอง กราบบบบบบบ ยอมมมมมม

         ความพิการไม่สามารถปิดกั้นการเข้าถึงเทคโนโลยีได้ โลกกว้างเป็นของทุกคนอย่างเท่าเทียม

flickr.com

รู้สึกว่าพยายามและตั้งใจขนาดไหน แต่มันก็ออกมาไม่คุ้มค่ากับความเหนื่อยไหมครับ?

          นั่นแหล่ะครับผมกำลังรู้สึกแบบนี้ ตอนนี้ก็เรียนอยู่ปีสูงแล้ว รู้สึกว่าผมเอาชีวิตมาทิ้งกับการศึกษาเยอะไปแล้ว มันถ่วงจนผมพลาดที่จะทำความฝันดีๆ โอกาศดีๆ งานดีๆที่เข้ามาเยอะ แต่ผมก็พยายามมองมันในแง่ดี อย่างน้อยมันก็ช่วยขยายเวลาชีวิตนักศึกษาให้ทำความฝันบางอย่างที่เราอยากทำให้สำเร็จได้

         กลับมาเรื่องเรียน บางครั้ง ผมรู้สึกว่า ผมพยายามตั้งใจเรียน ตั้งใจอ่านหนังสือแค่ไหนก็ยังทำคะแนนได้ไม่ดีเท่าที่ควร ทั้งๆที่ผมพยามกับมันแล้วน่ะ พยายามมากด้วย มันไม่คุ้มค่ากับความเหนื่อยครับ ในภาควิชาก็มักจะมีเพื่อนที่เก่งมากๆทุกวิชา ที่เรารู้สึกว่าต่อให้เก่งขนาดไหนก็คงแพ้เขาอยู่ดี บางครั้งก็แอบน้อยใจสมองตัวเองบ้างที่ทำไม่ได้อย่างเขา หลายๆคนก็น่าจะเป็นเหมือนกัน เหนื่อยบ้าง ท้อบ้าง แต่ก็ต้องตั้งใจต่อไปครับ ...

      มาบ่นสั้นๆแค่นี้ หลังจากห่างหายไปนานพอสมควร ...