ไป Barcamp ไม่กลับมา blogging เขาว่าไปไม่ถึง!! (Barcamp Songkhla #3)

    ทิ้งเวลากว่าสองเดือน กว่าว่างมาเขียนต่อให้เสร็จ เนื้อหาคงไม่ต้องถามลืมหมดแล้ว 55555 เนื่องจากติดภาระต่างๆมาก ไม่ได้ค่อยว่างเข้ามาเขียนบ่อยเหมือนแต่ก่อน ขอเอาเท่าที่ได้ล่ะกันครับ
    การไปร่วม #BarCampSK ครั้งนี้ เป็นการเข้าร่วม BarCamp ครั้งแรกในชีวิตแรก ก็เลยได้ซึมซับบรรยากาศเต็มที่ แต่ที่ดันพลากคือ เมื่อคืนนอนดึกมาก เกือบเช้า ก็เลยตื่นสายไปฟังช่วง Section เช้าไม่ทัน พูดเลยว่าผมพลาดหัวข้อดีๆไปเยอะเลยครับ

    งานปีนี้ได้จัดที่ตึกโรบอท ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตร์ ม.อ.หาดใหญ่ ก็ใกล้ๆนี่เอง อันที่จริงคณะตัวเองนั่นแหล่ะ อิอิ ก็เข้าไปผู้จัดก็อัทยาศัยดีมาก เชิญไปลงทะเบียน แจกบัตรรับของว่าง-อาหาร+เสื้อสวยๆ 1 ตัวด้วย ผมจัดข้าว KFC ไปสองกล่องเลย (เขิลจัง) จังหวะนั้นหิวมากกกก หุหุ

   ก็มาเริ่มสาระกันดีกว่าครับ ผมได้เข้าฟัง 3 Section ด้วยกัน Section แรก Test driven development โดย พี่เฟี๊ยต ศาณศรัณย์ สุขวงศ์วิวัฒน์ (@Sansarun) ศิษย์เก่า CoE รุ่นพี่ผมเอง มีการพูดถึง Unit Testing เป็นการ Test หน่วยย่อยๆ ของ program แล้วก็  Automated testing ประมาณว่าเขียนสคริปต์ขึ้นมาทดสอบครับ ซึ่งตอนท้ายๆ @Sansarun ได้ demo สดทดสอบให้ดูด้วย ข้อดีคือ เจอBugเร็ว แล้วก็ลดภาระของการทำ System Testing ได้ แต่การที่ไม่เขียนกัน เพรามันเป็นสิ่งที่น่าเบื่อ ขี้เกียจ เขียนยาก ไม่มีเวลาเขียนหรือแม้แต่เขียน Code กากๆทำให้ส่งผลต่อการเขียน Test ได้ยาก แล้วก็พูดถึง Test-driven development (TDD) ประมาณว่าเป็นวิธีที่แก้ Bug ได้รวดเร็วไม่กระทบคนอื่น

    ต่อด้วย Cloud computing โดย @icez คนเข้าฟังเยอะมากก เนื้อหาอันนี้ลืมไปหมดจริงๆ จำได้แค่ว่า ถ้าเราจะเลือก Clound ควรจะเลือกใช้ IDC หลายๆที่กระจายไปที่ไกล เพราะเมื่อเกิดปัญหา เช่น เมื่อเร็วๆนี้ที่ IDC แห่งนึงโดนตัดไฟ จะได้มีการ Backup ข้อมูลหรือกระจายโหลดไปที่อื่นได้

    ส่วน Section สุดท้าย Hacked by 1byte-The internet worm/trojan โดยพี่ไบร์ท @br1gh7n4ry ก็พูดคุยเกี่ยวกับการเขียนไวรัส ไม่ได้เจาะลึกถึงการเขียน Code แค่รู้พื้นๆ ว่าทำได้อย่างไร เขียนกับอะไรประมาณไหน ซึ่งพี่เขาทำมาหลายเวอร์ชั่นมาก หนักสุดคือเครื่องพังแบบเปิดไม่ติดเลย แต่ก็ไม่ได้ปล่อยมา เพราะต้องการเขียนเพื่อศึกษาไม่ได้เอาไปหาผลประโยชน์เหมือน hacker คนอื่นๆทำกัน   แต่ที่ฮาที่สุดที่คาดไม่ถึงคือ ถ้าใครใส่ไฟล์เพลงชื่อ i will survive ไว้ ไวรัสจะไม่ทำงาน พี่เขาแน่มาก 55555 ซึ่งเรื่องมาแดงโดนจับได้ก็เพราะพี่เขาใช้ Code name : br1gh7n4ry นี้แหล่ะ มีอยู่คนเดียวในโลก หาGoogle ก็เจอเลย
    สิ่งหนึ่งทีไ่ด้คือ เมื่อพี่เขาพลาด เขากล้าเผชิญกับปัญหาแล้วลงมือแก้ไขมัน ผมนับถือตรงนี้มากๆ "ใครจะรู้ว่าคนสร้าง virus worm อื่นๆ อาจเป็นเดียวกับคนที่สร้างตัวทำลายสิ่งอันตรายเหล่านี้แล้วแจกจ่ายให้ใช้กัน @imetanon"

   ความรู้สึกไปงานครั้งนี้ก็สนุกดีครับ ไม่น่าเบื่อเลย ได้รู้เรื่องใหม่ๆเยอะเลย ผมว่าหัวข้อต่างๆที่ฟังเนี่ย ถ้าเราไม่มีความรู้แล้วไปนั่งฟัง มันเหมือนเป็นการอินโทร เปิดเรื่องในการเริ่มที่จะไปศึกษา หรือถ้ามีความรู้อยู่แล้วก็ได้แลกเปลี่ยน พูดคุยกัน Section พูดได้ว่า อิ่มท้อง อิ่มความรู้ สุดๆไปเลย ประทับใจการจัดครั้งนี้มาก ครั้งหน้าถ้ามีและมีโอกาส ไปอีกแน่นอนครับ :)

อันนี้รูปคืนก่อนงานเริ่ม ถ่ายไว้ที่ระลึกกลัวไม่ได้มา 55555

#BarCampSK

ตรรกะป่วยๆ “ถ้าไม่อยากเปียกน้ำ ก็อย่าออกมานอกบ้านดิว่ะ”

นี้เป็นอีกปีที่ผมไม่ได้เล่นสงกรานต์ เพราะว่า เจอภาพตายายคู่นึง ท่านสูงอายุมากแล้ว
ตาขับรถส่วนยายนั่งเอียงข้างถือปิ่นโต ตาพยายามขับรถเบี่ยงไปเลนขวา แต่คงกลัวรถยนต์ผมที่ตามหลัง
เลยขับกลับไปเลนซ้าย แต่ก็เกือบประมาณกลางถนน
ยังไงแล้วก็ไม่พ้นรัศมีสาดน้ำ พอขับไปใกล้ๆกลุ่มเด็กสาดน้ำ ก็โดนสาดจนเละเลย

ยายพยามเอาเสื้อคุมมาบังปิ่นโตแล้วก็ตัวเอง
แต่ก็เอาไม่อยู่ เปียกไปหมดทั้งคู่
ผมนึกในใจขอให้ตายายกลับจากธุระเสร็จแล้วเถอะ ถ้ากำลังไปแย่แน่ๆ
ผมขับรถอยู่ด้านหลัง เห็นภาพและสีหน้าหมด เลยหมดอารมณ์เล่นทันที

เหตุการณ์คล้ายๆตอนประถมหน้าบ้านเพื่อนผมเอง ที่ทำให้ผมเลิกเล่นน้ำยาวๆเลย
ปีนั้นรวมตัวกับเพื่อนข้างๆบ้าน นัดกันไปเล่นสงกรานต์หน้าบ้านเพื่อน
มีพ่อซ้อนท้ายมากับลูก พ่อใส่เสื้อกันฝนมาคงคิดไว้แล้วว่าต้องโดนสาด แต่ลูกไม่ได้ใส่ คงมีตัวเดียว
จากนั้นพ่อขับช้าๆมาจอดแล้วเปิดกระจกหมวกกันน็อค กำลังจะบอกบางอย่าง
เพื่อนผมก็มือเร็วไปหน่อย สาดลูกเปียกหมดเลยเพราะลูกไม่ใส่เสื้อฝน
พ่อบอกว่า เห้ยอย่าสาด (ไม่ทันแล้ว) เห็นไหมจะไปส่งเด็กเรียนพิเศษ (ทำหน้าแบบโกรธมาก)
ผมหันไปดูช่องระหว่างหน้าลูกกับหลังพ่อ ก็มีแฟ้มใส่หนังสือเรียนอยู่ เงิบเลย
จากนั้นวงแตกทันที.. ขอโทษพ่อกันใหญ่ นับตั้งแต่นั้นผมเลยเลิกเลย รู้สึกผิดมาก
พึ่งเริ่มกลับมาเล่นเมื่อปีสองปีที่แล้วเอง แต่ก็เล่นแค่หน้าลีการเด้น (ห้างชื่อดังที่โดนคาร์บอมแห่งหนึ่งในจังหวัดหาดใหญ่)
หรือไปเล่นที่เล่นกันเยอะๆ เพราะไม่อยากไปสร้างความเดือนร้อนให้คนอื่น

ที่เล่าๆมา ผมก็เคยพลาดมาก่อน
ผมแค่อยากจะบอกว่า เราเล่นได้ แต่ก็อย่าไปรบกวนคนอื่นที่เขาไม่ได้เล่น ไม่อยากสนุกกับเราด้วย
เล่นสนุกแต่ตัวเอง ไปลำบากคนอื่นก็ไม่ไหว สังเกตุคนบ้าง ไม่ใช่จะสาดอย่างเดียว
บางคนเขามีเหตุผลจริงๆที่ต้องออกมา ต้องไปทำงานบ้าง ต้องกลับบ้านไปหาญาติบ้าง หรือเด็กๆไปเรียนพิเศษบ้าง
ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ออกมาให้ตัวเองเปียกหรอก จริงไหม ?
นึกถึงใจเขาใจเราเป็นสำคัญ ถ้าเราต้องไปธุระจริงๆแล้วโดนสาดน้ำจะรู้สึกยังไง

ปล.ขอโทษเพื่อนอาร์ม เพื่อนเนม เพื่อนเบล เพื่อนอรุ แล้วก็เพื่อนท็อปด้วย ที่พยายามลากไปเล่นให้ได้ แต่ก็ไม่ได้ไป ไว้เจอกันปีหน้าน่ะ ถ้าพวกนายกลับมาอีก :D